Wiewiórka szara zachodnia
Ten gatunek występuje wzdłuż zachodnich wybrzeży Kanady i USA. Dzieli się na trzy podgatunki zamieszkujące różne regiony Zachodu Ameryki. Żyje w lasach do 600 m n.p.m., choć szuka pożywienia na ziemi, to porusza się drzewami. Jest nieśmiała – gdy zostanie uznęcona, wydaje chrapliwy dźwięk. Dojrzewa wolniej niż inne wiewiórki.
Wiewiórka lisia
Największy gatunek wiewiórki w Ameryce Północnej, znany też jako wiewiórka rasyjska lub czerwona. Zasięg: od Kanady przez północny wschód aż po Dakoty, Kolorado i Teksas. Zróżnicowana dieta: nasiona, owoce, pąki, ziarno, a także jaszczurki i węże. Dojrzewa po roku, w niewoli może żyć do 18 lat.
Wiewiórka szara wschodnia
Rodzimą dla wschodnich USA i południowej Kanady, wprowadzona na Zachodzie, gdzie dobrze się aklimatyzowała. Zazwyczaj szara, czasem z rumianym náleżem; występuje też odmiana czarna (często w miastach). Nazywana „rozsiewającym zgrabiarzem” – chowa wiele zapasów jedzenia w różnych miejscach, by odzyskać je później.
Wiewiórka kalifornijska
Występuje na zachodzie USA (Oregon, Kalifornia, Waszyngton, Nevada). Górna strona ciała pomieszana szaro-brązowo, brzuch jasny. Kopie nory, które bywają wspólnymi schronieniami. W chłodniejszych rejonach śpi zimą, w cieplejszych aktywna cały rok. Drapieżniki: węże trybikowe – wiewiórka odporna na jad, maskuje zapach skórą trybika.