Opis
Emu to drugi co do wielkości ptak na świecie i największy w Australii. Należy do rodziny ratytów – ptaków nielotnych. Skrzydła są małe, ale nogi długie i potężne. Biegnie 48 km/h, skacze 2,1 m w górę. Emu jako jedyny ptak ma mięśnie łydkowe. Upierzenie brązowe, miękkie, z ciemnymi końcówkami. Wysokość 1,5–2 m, waga do 59 kg. Ostry dziób, małe uszy, długa szyja. Dwa zestawy powiek – do mrugania i ochrony przed piaskiem.
Nawyki alimentarne
Emu jedzą rośliny i zwierzęta. Zależy od pory roku: przed deszczami nasiona akacji, potem gąsienice i młode trawy. Zimą strąki i liście kassji. Wiosną koniki polne, owoady, chrząszcze. Poszukują pokarmu w dzień. Ważna rola ekologiczna: jedzą owoce i rozsiewają nasiona w odchodach.
Siedlisko i migracje
Rodzina ratytów żyje tylko na półkuli południowej. Emu – tylko na australijskim kontynencie: zasoby, krzaki pustynne, plasy piaskowe, lasy eukaliptusowe, lasy. Zazwyczaj samotniki, ale formują stada migracyjne w poszukiwaniu jedzenia. Emu w Australii Zachodniej: lato – na północ, zima – na południe.
Rozmnażanie
Lato: wybór partnera na sezon. Jesień: pierwsze położenie. Samiec buduje gniazdo z traw, liści, gałązek. Kilka dni: 5–15 jaj. Tylko samiec inkubuje 8 tygodni, wstając tylko by przewracać jaja. Tracą do 1/3 masy ciała. Niektóre samice szukają drugiego partnera, kładą kolejne jaja, zostawiając drugiego samca. Czasem kładą w cudzym gnieździe. Do 3 pozycji w sezonie.
Zagrożenia
Podgatunek na Tasmanii wyginął po przyjściu Europejczyków (1865). Ekspansja człowieka wypchnęła emu z wschodniego wybrzeża. Z kolei na suchych terenach rolnictwo i woda dla bydła stworzyły nowe siedliska. Pożary i susze zagrażają przetrwania.