Istnieje tylko jeden „typ” dalmatyńczyka – znany każdemu plamisty pies biały, zasłynięty dzięki Disnowemu „101 Dalmatyńczyków”. Dalmatyńczycy to rasa energiczna, inteligentna i towarzyska o niejasnym pochodzeniu, ale z wieloma specyficznymi cechami, które sprawiają, że opieka nad nimi jest satysfakcjonująca.
Historia
Dokładne pochodzenie dalmatyńczyka jest nieznane. Psy towarzyszyły nomadom Romom (Cyganom). Nazwa pochodzi z Dalmacji, gdzie służyły jako psy strażnicze. Dalmacja to prowincja nad Morzem Adriatyckim, dzisiaj część Chorwacji. Psy te pełniły funkcje pasterzy, raticydów i aportujących. W Anglii rozwinęto je jako psy wozowe – czyściły drogę przed wozami i strzegły koni i ekwipażu. W USA dalmatyńczycy zaczęto używać jako strażników w strażnicach pożarowych, a czasem nawet do ratowania ludzi z pożarów.
Wygląd
Dalmatyńczycy to silne, mięśniaste i dość duże psy: 48–61 cm wysokości, waga 22–25 kg. Samce są zazwyczaj większe. Nos czarny, brązowy, niebieski lub szary. Oczy brązowe lub niebieskie, czasem różnokolorowe. Uszy wiszą, zwężając się do końca, tak jak ogon. Sierść z drobnego, gęstego włosia, biała z okrągłymi plamami czarnymi, brązowymi, ciemnoniebieskimi, sobolowymi, cytrynowymi lub trójkolorowymi, choć AKC uznaje tylko plamy czarne i wątrobowe. Szczeniaki rodzą się bez plam.
Zachowanie, trening i aktywność
Dalmatyńczycy są inteligentni i czujni – dlatego dobrze sprawdzają się jako strażnicy. Lubią się chwalić, by wywołać śmiech, zwłaszcza u dzieci. Są wyjątkowo energiczne i kochają bieg. Dlatego potrzebują codziennych szybkich spacerów lub jogingu. Podczas wyjść pies powinien iść obok lub za człowiekiem, by uznać go za lidera. Dalmatyńczycy powinni mieć czas na bieganie bez smyczy, ale nie oznacza to, że można ich zostawić na cały dzień w ogrodzie – potrzebują też interakcji społecznej. Mieszkanie w bloku nie najlepiej im służy. Bez wystarczającej stymulacji fizycznej i psychicznej zamieniają nudę w destrukcyjne i nadpobudliwe zachowanie.
Problemy zdrowotne i ogólna opieka
Średnia długość życia to 13–16 lat. Wrodzona głuchota to problem rasy: 10–12% szczeniaków rodzi się całkowicie głuchych, 22–24% z słuchem tylko na jednym uchu. Dalmatian Club of America zaleca eutanażję w pełni głuchych szczeniaków, ale można wychować i wytresować głuchego psa sygnałami ręki i wibracjami. Dalmatyńczycy są skłonni do kamieni nerkowych, bo ich mocz zawiera kwas moczowy zamiast mocznika. Regularna woda pomaga prewencji. Dwa posiłki suchego karmy dziennie. Dalmatyńczycy łuszczą się całorocznie – wymagają regularnego czesania.