Historia rasy
Historia bull terriera sięga XIX-wiecznej Anglii. Rasa powstała z krzyżowania buldogów z terrierami, aby stworzyć psy sportowe – aktywne i zdolne do polowania oraz pracy w terenie. W 1860 roku hodowla Jamesa Hinksa ustabilizowała w pełni białe bull terriery (poprzez krzyżowanie z węgierskimi pointerami i staroangielskimi terrierami), które nazwano początkowo „białymi kawalerami”. Wersje kolorowe pojawiły się później dzięki dodaniu krwi staffordshire'ów bull terrierów.
Wygląd
Bull terriery to mięśniaste, kompaktowe psy o wysokości w kłębie 21–22 cale (ok. 53–56 cm) i wadze 23–32 kg. Występują w wersji kolorowej (tygrys, czarny, fawn, czerwony, czarno-tygrys) oraz w pełni białej. Charakterystyczne cechy to: ciemne, głęboko osadzone oczy, czarny nos i małe, cienkie uszy.
Temperament
Bull terriery to towarzysze życiowi, życiowi, niezależni, odważni, zabawnych i posłusznych psów. Dobrze znają się z dziećmi, ale wymagają odpowiedniego szkolenia przed kontaktem z maluchami. Mogą być terytorialne, co czyni z nich dobrych stróżów. Czasami okazują niecierpliwość, gdy są drażnieni.
Pielęgnacja
Krótki futer nie wymaga intensywnej pielęgnacji. Miesięczne szczotkowanie zazwyczaj wystarcza, ale w okresie linki warto szczotkować 2–3 razy w tygodniu, aby usunąć martwe włosy.
Zdrowie
Przewidywana długość życia to 10–12 lat. Rasa ma skłonność do: niewydolności nerek, problemów serca, padaczki, skomplikowanych chorób skórnych, zwracania ogona („spinning”), niedoboru cynku, głuchoty oraz otyłości.
Aktywność fizyczna
Bull terriery to wulkany energii. Codzienne długie spacery są niezbędne, by utrzymać psa w dobrej formie i humorsie.
Szkolenie
Rasa bywa uparta i niezależna, co utrudnia naukę. Kluczowe jest wczesne szkolenie posłuszeństwa, konsekwencja i twarda, ale uczciwa postawa przewodnika. Bez odpowiedniej wychowawczości mogą pojawiać się problemy z dominacją i agresją.