Dalmatyńczycy to duże, długonogie psy z charakterystycznymi czarnymi plamami na białym tle. Tradycja dalmatyńczyka na straży pożarnej sięga czasów wozów konnych, ale trwa do dziś. Dziś dalmatyńczyk to łatwo rozpoznawalny symbol zawodu strażaka.
Historia
Rasa ok. 600 lat. XVII–XIX w. – psy wozowe (coach dogs). Biegali obok wozów konnych, zapobiegając straszeniu koni. Dwa dalmatyńczyki po bokach i z tyłu chroniły konie – rasa wyhodowana na spokój wokół koni.
Zadania
Zadania na straży podobne do psów wozowych. W drodze do pożaru dalmatyńczyki zapobiegały innym psom w zakłócaniu ruchu wozów strażackich. Na miejscu – chroniły sprzęt przed ludźmi. Wczesne pożarnictwo: kompanie rywalizowały kto pierwszy dotrze, sabotaż powszechny. Na straży – strzegły sprzętu.
Cechy
Duże psy, ogromna wytrzymałość i stamina. Jako psy wozowe pokonywały 32–48 km dziennie. Nadążały za konmi, broniły przed psami i ludźmi. Czujne strażnice na swoim terenie, silne więzi z konmi ciągnącymi wozy.
Konie
Wozy konne wprowadzono w połowie XIX w., powszechne do początku XX w. Dalmatyńczycy rozwinęli bliskie relacje z koniami. Konie – zwierzęta stadne, potrzebujące towarzystwa. Dalmatyńczycy, hodowlane na spokój z koniami, dostarczały to towarzystwo.
Nieprawdziwości
Choć dalmatyńczycy skłonni do głuchoty, rasa jako całość nie jest głucha. Powszechny mit: wybrani na straż bo nie słyszą syreny i się nie przestraszają. Fałsz – dalmatyńczycy to czujne psy z doskonałym słuchem, historycznie pozwalającym im pełnić funkcję strażnic.