Historia
Neapolitański Mastiff rozwijano na Półwyspie Apenińskim przez wieki. Rasa pochodzi od molossa – greckiego psa wojennego, używanego przez Aleksandra Wielkiego. Moloss powstał z krzyżówek macedońskich i epirockich psów wojennych z krótkowłosą rasą z Indii, a Rzymianie krzyżowali go z angielskimi mastiffami, by uzyskać jeszcze większego psa. Po zakończeniu walk, psy stały się strażnikami rodzin.
Temperament
Neapolitański Mastiff kocha przebywanie z właścicielem – często podąża za nim cały dzie. Mimo bycia strażnikiem, powinien być otwarty na obecność obcych. Klub Neapolitańskiego Mastiffa USA (USNMC) zaleca intensywna socjalizację szczeniaka z ludźmi i nowymi miejscami. Niektórzy Mastiffowie mogą być uparciuchy w treningu lub nieśmiali wobec obcych.
Wygląd
Najważniejszą cechą są zmarszczki. Głowa powinna być ich pokryta, a reszta ciała gruba, luźna skóra. To ogromny pies – nie tylko wysokością, ale posturą i obwodem. Samce: 66–74 cm w kłębie, 63–77 kg. Suce nieco mniejsze.
Higiena i czystość
Neapolitańscy Mastiffowie to ślinotulce – szczególnie po nagrzewaniu, stresie, jedzeniu i picie. Mają specyficzny, rasowy zapach, który może drażnić. Często rozsypują karmę wokół miski podczas jedzenia.
Opieka i wychowanie
USNMC zaleca trening boxowy, by zapobiec lękowi rozdzielania. Psy te jedzą 8–10 szklanek karmy dziennie. Unikać wysokobiałkowej karmy i suplementów wapnia. Rasa narażona na „wiśniowe oko” (stan zapalny rogu oka) – korekta drobną operacją. Unikać zbyt gwałtownej zabawy ze szczeniakami – ryzyko przegrzania i problemów wzrostu. Wszystkie psy tej rasy łatwo się przegrzewają – trzymać w cieniu i zapewnić wodę.