Standard bernardyna
Wedle AKC: "wargi górnej szczęki silnie rozwinięte, nie ostro cięte, lecz zakręcone w piękną łuk w dolną krawędź i nieznacznie nachylone. Wargi dolnej szczęki nie mogą być głęboko wiszące. Zęby mocne, szczekowe lub proste zgryz; szczekowy preferowany. Podwyszczek, choć przy dobrych egzemplarzach, niepożądany. Przedwyszczek – wada. Ciemne dachu pyska pożądane." Kształt wiszącej wargi dolnej decyduje o suchości ust.
Głęboki wiszące wargi
Wiele bernardynów ma głębokie wiszące wargi – kieszeń dolnej szczęki. To zbiórnik śliny. Gdy za głębokie,ślina gromadzi się i wiśnie z pyska, tworząc grube nitki zwisające z obu stron. Głębokie wiszące niepożądane w standardzie, ale od 1955 r. przyjmowano nieco wiszące.
Brak wiszącej wargi
Gdy bernardyn nie ma wiszącej wargi dolnej – "dry mouth" (suche usta). Ślina łatwiej połkana, nie gromadzi się w kieszeni. Choć AKC mówi, że bernardyn powinien mieć nieco wiszące wargi, nie karze za suche usta. Fakt: od 1888 do 1955 standard AKC określał, że dolna warga "nie powinna wisieć".
Nieznacznie wiszące
Nieznacznie wiszące to standard AKC. Ślina gromadzi się, ale nie do stopnia głębokiej kieszeni. Pies wciąż potrafi połknąć bez ciężkiego ryjenia. Bernardyn wygląda bardziej dostojnie i potężnie, gdy grube nici śliny nie wiszą z łapczywek.
Skutki hodowlane
Gdy AKC zmieniło standard z "brak wiszącej" na "nieznacznie wiszące", hodowcy mniej pilnowali czystości. Wiele bernardynów ma głębokie wiszące i problemy z ryjeniem. Głębokie wiszące też sprawia, że pies pije więcej wody – utrata śliny = stągny pragnienie.
Suche usta preferowane
Większość właścicieli woli psy z suchymi ustami. Opieka łatwiejsza. Ryjące bernardyny: ciągłe czyszczenie, zwłaszcza klatka i przednie nogi. Gęsta ślina przykleja się do futra – kłęby i matowienie. Brud w domu/aucie – kałuże do ścierania. Zapach zwisającej śliny – ryby. Inni właściciele psów drażnią się, gdy ryjący bernardyn bawia się ich psem lub trząsa głową, pryskując śliną.