Górski bernardyn to jedna z czterech odmian szweizer sennenhunda, wszystkich rodem ze Szwajcarii. Duża rasa, oryginalnie u rolników: pchanie wózków z mlekiem, pasterstwo bydła, stróż farmy i rodziny. Podstawowo odporny pies, ale niektóre choroby i zaburzenia częste w rasie.
Dysplazja łokci
Termin zbiorczy: fragmentacja krocza koronoidnego, osteochondroza krocza udowego, niespójność łokcia, nierozrasta się wyrostek łokciowy. Mogą objawiać się jako osteochondritis dissecans – zaburzenie dojrzewania chrzęstki w łokciu. Często pies cierpi na więcej niż jedną. Kuleczkość i ból, zazwyczaj obie przednie nogi.
Dysplazja bioder
Choroba postępująca stawu kulkowo-panewkowatego. Głowa udowa luźno w panewce – wysuwanie się. Powtarzające się → dalsza degeneracja, osłabienie tyłów. Często → osteroza (ból, kuleczkość). Genetyczna, częsta u dużych ras. Nieuleczalna, ale leki przeciwbólowe i endoproteza w skrajnych przypadkach.
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezbakteryjne
Stan zapalny opon rdzenia i mózgu. Zazwyczaj wirusy/bakterie, ale niektóre rasy predysponowane. Bernardyn górski – genetyczna predyspozycja. Wiek 3–12 miesięcy. Objawy: anormalna choda, ból szyi, gorączka. Leczenie: kortykosteroidy, czasem dożywotnio.
Histiocytoza
Dwa typy raka: układowa i złośliwa histiocytoza. Histiocyty – makrofagi z szpiku, część układu odpornościowego. Objawy: obojętność, utrata apetytu, drastyczna utrata wagi. Układowa: zmiany skórne (rzadkie przy złośliwej). Mało opcji leczenia – chirurgia i chemioterapia nieskuteczne.