Wszystko o bernardynach górskich (Bernese Mountain Dog)
Bernardyn górski, znany jako Berner, to łagodny gigant ze Szwajcarii. Pochodzący jako wszechstronny pies farmowy i strażniczy, dziś ceniony jako wierny pies rodziny. Wielki trójkolorowy Berner ma siłę do ciągnięcia wozu – jedną z oryginalnych funkcji. Krótki żywot i kilka potencjalnych problemów zdrowotnych. Każdy rozważający zakup Bernera powinien unikać nieodpowiedzialnych hodowców i ostrożnie wybierać szczeniaka.
Historia
Korzenie w starożytnych psach molosserowatych (mastiff) Rzymu. W्पędach rzymskich armii przez Europę Północną zostawiali psy. W Szwajcarii bernardyn powstał z krzyżowania rzymskich mastifów z lokalnymi psami farmowymi. Do 1860 r. rasa uznana. Pędzenie bydła, ciągnięcie wozów, strażnictwo farmy – Berner kwitł do mechanizacji rolnictwa. Psy niepotrzebne – rasa bliska wyginięciu. Grupa hodowców uratowała rasę. 1908: pierwsze wystawienie w Szwajcarii. 1926: do USA. AKC uznanie 1937.
Identyfikacja
Duży: 58,5–70 cm (23–27,5 cala) w kłębie. Gęsta sierść, uderzająca czarno-biało-rudawa kolorystyka. Brak standardu wagi – zazwyczaj proporcjonalna do wysokości. Samce większe, masywniejsze kości, bardziej męski wygląd. Obie płcie: solidna, rustykalna budowa. Grupa robocza AKC. Pełny standard w sekcji Zasoby.
Funkcja
Główna rola: pędzenie bydła i strażnictwo → niezależny myśliciel. Inteligentny pies rodziny. Nieagresywny, nie nadmiernie terytorialny. Funkcja strażnika: ostrzec o zbliżających się obcych. W przeciwieństwie do psa strażującego – po alarmie zazwyczaj odstępuje. Dziś: oddany pies rodziny, doskonale w posłuszeństwie, tropieniu, większości sportów psich.
Rozważania
Ze względu na rozmiar – nie tani w utrzymaniu. Sierść nigdy nie strzyżona/nadmiernie pielęgnowana, ale regularne czesanie konieczne (filce). Więcej jedzenia, wyższe koszty weterynaryjne. Berner masowo linieje 2x rocznie. Pedanty mogą to nie lubić. Ale: łagodny, łatwy w treningu, cichy – pod warunkiem codziennej stymulacji umysłowej i fizycznej.
Ostrzeżenie: Zdrowie
Bernardynie górscy narażeni na wady wrodzone i wysokie ryzyko niektórych nowotworów. Średnia długość życia: tylko 7 lat. Dysplazja łokci bardzo częsta, też bioder, puchnięcie, ślepotę, choroby autoimmunologiczne. Etyczni hodowcy pracują nad wyeliminowaniem, ale ryzyko każdy musi znać. Choroby nie tylko drogie w leczeniu, ale skracają karierę wystawową i dają ból serca.
Profilaktyka
- Maksymalizuj szansę na zdrowego Bernera: unikaj hodowców nie wystawiających i nie pracujących z psami. Wszystkie psy hodowlane testowane na dysplazję i PRA.
- Psy z nowotworami, chorobami autoimmunologicznymi w pedigree – nie do hodowli.
- Doskonała dieta. Nie pozwalaj rosnącemu psowi na otyłość – obciąża stawy.
- Kastracja przed zakończeniem wzrostu długich kości → ryzyko raka kości i problemów stawowych. Czekaj do 14–16 mc (koniec wzrostu).
- Nadmierne szczepienia implikowane w chorobach autoimmunologicznych. Zalecany minimalny harmonogram szczepień dla bernardynów.