Pochodzenie i historia
Górecki pies pasterski (bernese mountain dog) – jeden z czterech szwajcarskich pasterzy, najłatwiej rozpoznawalny dzięki długiemu futru. Pochodzenie nieznane, spekulacje: lokalne psy pasterskie skrzyżowane z rzymskimi mastifami – pies mniejszy od mastifów, ale lepiej przystosowany do pracy z ludźmi w górskim, chłodnym Szwajcarsku. Funkcja: pchanie i pasterstwo bydła, ciągnięcie wózków do i z rynku. Nazwa od kantonu Bern, gdzie rasa powszechna.
Krok 1: Rozmiar i budowa
Ok. 73,5 cm (29 cali) u kłęby, waga 34-50 kg (75-110 lbs). Ciało krótsze niż przeciętnie, a bardzo głęboka klatka piersiowa sprawia, że długie, grube nogi wydają się krótsze. Wygląda masywnie, choć nie mięśniasto. Ogon długi, bardzo buszowy – w spoczynku pionowo w dół, unoszony w górę gdy czujny.
Krok 2: Futro i ubarwienie – SUROWY STANDARD
Gęste futro, włosie jedwabiste do 10 cm (4 cale) długości. TYLKO JEDEN WZÓR KOLORÓW – musi być ściśle przestrzegany dla czystej rasy. Czarne z symetrycznymi znakami rdzawymi i białymi. Biały płomień na klatce, biały na głowie i palcach, rdzawe znaki nad każdym okiem, na policzkach, bokach klatki, pod ogonem, na każdej nodze.
Krok 3: Głowa
Szeroka głowa, krótka, gruba szyja. Góra czaszki z lekką bruzdą/dołkiem w środku. Uszy średnie, trójkątne, wiszące, z falistym długim futrem na tyłu. Gruby pysk, potężna szczęka, szerokie wargi z płaskim czarnym nosem. Oczy ciemne, lekko zatoczone, błyszczące radością/usmiechem. Jeśli pasuje – to górecki pies pasterski.