Stary Angielski Mastif – gigant z Anglii, pewnie od fenicyjskich handlowców
Pochodzi z Anglii. Był tam, gdy Rzymianie najazdowali w VI w. p.n.e. – prawdopodobnie sprowadzony przez fenicyjskich kupców wcześniej. Od tamtej pory ta masywna rasa, argumentownie funt za funtem największy pies świata, służyła jako pies strażniczy, arenowy, ochroniarz stada, domowy strażnik i towarzysz. Rasa lubi żyć z ludźmi, choć nieco dystansowa – woli obserwować rodzinę z wygodnego miejsca na kanapie/dywanie niż podążać wszędzie. Gdy dostanie zadanie – startuje jak strzała, nieskończona herkulowa siła chętnie używana w policji, wojsku, ratownictwie, a nawet jako bestia bagażowa.
Identyfikacja krok po kroku
-
1. Wymiary – jeśli rozmiar małego konia, to dobry znak
Średni stary angielski mastif: 76 cm (2,5 stopy) w kłowie, szerokość >60 cm, waga 73–91 kg (160–200 lbs). To średnie. Ok. 10% rośnie znacznie wyżej i ciężej – do 120 cm (4 stopy) i >136 kg (300 lbs). Prawdziwe giganty, ciężkie, mięśniaste, zazwyczaj dłuższe niż wysokie. Kości bardzo solidne, skóra luźna, częściowo złożona wzdłuż żebr i górnego grzbietu. Ogon <1/3 długości ciała, cienki, zawsze nisko wiszący między tylnymi nogami.
-
2. Sierść i kolorystyka
Krótka, szorstka w wyglądzie, ale miękka jak puch w dotyku. Główne kolory jednolite: szaro-srebrny, kremowy, morelowy, ciemnobrązowy, złoty. Wyjątek: ciemnobrązowy bring (brindle) – plamiste, z pasmami pomarańczowymi/ciemnobrązowymi.
-
3. Głowa – absolutnie masywna
Szkatułka zdolna pomieścić ludzką głowę. Bardzo szeroka, gruba, zaokrąglona, długie trójkątne uszy wiszące daleko na bokach. Wszystkie mastify mają czarną maskę – nos i pysk aż do oczu. Oczy: duże, okrągłe, ciemnobrązowe; ustawione جيدnie w przodzie twarzy, nie na bokach. Chronione ciężkimi kośćmi nadokulowymi. Pysk: krótki, szeroki, skrzynkowaty, z dużymi wiszącymiolicy i wargami, gruba zwoja pod brodą. To sprawia, że rasa mocno ślini.