Historia i upadek popularności
Owczarek holenderski powstał w południowych Holandii w końcu XVIII wieku jako wszechstronny pies farmowy: strzegł farmy, pasał owce, ciągnął wózki i wykonywał inne prace. Zyskał popularność w Holandii i okolicznych krajach dzięki łatwemu szkoleniu, posłuszeństwu, energii i przyjaznemu usposobieniu. To właśnie przyjemna natura przyczyniła się do upadku rasy – popularność spadła na korzyść większego i bardziej agresywnego owczarka niemieckiego. Ludzie chcieli psa, który robi więcej niż tylko szczeka i pozuje przed intruzem. Owczarek holenderski nie miał w sobie agresywnego napadu niezbędnego do ataku na komendę. Dlatego rasa jest prawie nieznana poza Holandią. Ze względu na rzadkość, wielu ludzi nie rozpozna owczarka holenderskiego.
Instrukcje identyfikacji
-
Wymiary i waga
Wysokość u karku: 58–63 cm (23–25 cali). Średnia waga: ok. 30 kg (66 lbs). Pies ma kształt kwadratowy – długość od klatki do tylnika równa wysokości. Kończyny solidne, ale nie grube. Łapy stosunkowo małe z sierścią między palcami. Pazury długie i widoczne, bez piersiowców. Klatka i brzuch głębokie, sięgające tuż nad łokcie. Ogon wiszący kilka centymetrów nad ziemią, nie pionowy.
-
Głowa
Bardzo podobna do owczarka niemieckiego: cuneowata czaszka, długie pyszczynie lekko wzniesione wzdłuż grzbietu nosa. Język anormalnie długi – rasa ma nawyk wystawiania go z pyska. Różnica: uszy owczarka holenderskiego stoją blisko wierzchołka czaszki, są bardzo wąskie u podstawy, zawsze sztywne, długie, z ostrymi końcami.
-
Sierść – trzy podrasy
Krótka, jednolita i sztywna; długa, jednolita i sztywna; drętwowłosa, nierówna, dająca wygląd mozaiki. Ubarwienie wszystkich typów jasno określa rasę: pasma lub plamiste wzory w szary, żółty, srebrny, czerwony, złoty, błękitny. Ogólny wygląd sierści i kolorystyka przypomina hienę.