Historia i rola
Spaniel bretoński to pies myśliwski używany przez chłopów w prowincji Bretania we Francji już od 1896 r. Dokładne pochodzenie nieznane, prawdopodobnie krzyżówka pomarańczowo-białego setera (angielskiego) z francuskim spanielem. Oficjalnie klasyfikowany jako pies strzelniczy – wyczuwa i wskazuje drobną wildz (ptaki), a potem aportuje. W przeciwieństwie do większości spanieli, nie radzi sobie z wodną wildzią – nie lubi wody. Nadrabia pracą w gęstych zagajnikach dzięki energii i zwinności.
Krok 1: Rozmiar i budowa
Mały dla wskaźników, ale wysoki dla spaniela – do 51 cm (20 cali) u kłęby. Waga 14-18 kg (30-40 lbs). Długie, mięśniaste nogi, głęboka, ale wąska klatka piersiowa kończąca się tuż przed łokciami. Ogon albo wrodkowo brak, albo przycięty do max 10 cm (4 cale) – ochrona przed hakowaniem w krzakach.
Krok 2: Futro
Cienkie, krótkie, z długimi obsypkami na uszach, nogach i klatce. Zazwyczaj dwukolorowe: lawowe/białe, brązowe/białe, czarne/białe. Biały dominuje, plamy drugiego koloru na bokach, pysku, klatce, tyłku.
Krok 3: Głowa
Uszy wysoko przyczepione, krótkie dla spaniela, trójkątne, lekko opierzony, blisko przyczepione do głowy. Kolor nosa pasuje do ciemniejszego koloru futra. Czaszka średniej długości, zaokrąglona, z prostym pyskiem i wyraźnym stopem. Oczy bursztynowe, u psów z czarnym futrem ciemniejsze. Jeśli pasuje – to brittany.