Legenda i geneza
Chiński Foo Dog to starożytna, rzadka rasa utrzymywana przez kilka stowarzyszeń na świecie. Ma wiele nazw: Święty Pies Sinkiang, Chiński Pies Łowiecki Choo, Chiński Pies Lasu Świątynnego, Chiński T'ien Kou (Niebianski Pies), Chiński Lung-Kou (Smoczy Pies). Uważano go za znak dobrego losu i duchowego strażnika Cesarskiego Pałacu. Genetycznie uważa się go za bezpośredniego przodka chow-chowa i prawdopodobnie brakujące ogniwo między chow-chowem a chińskim wilkiem. Rasa uważana za wyginęć, odkryta ponownie zaledwie kilka dekad temu – większość ludzi nie rozpozna jej ani na żywo, ani na zdjęciu.
Instrukcje identyfikacji
-
Wielkość, waga, budowa
Trzy warianty wielkości: 20–38 cm (8–15 cali) u karku. Mimo pozornie małego rozmiaru – rasa bardzo szeroka i masywna, typowa dla północnochinskich psów. Waga: 9–27 kg (20–60 lbs). Ogon krótki (ok. 15 cm), mocno zakręcony, położony płasko na grzbiecie. Klatka głęboka i szeroka, sylwetka kwadratowa i kompaktowa. Łapy bardzo małe względem gabarytów, palce ściśle przyciśnięte.
-
Sierść
Dwupoziomowa, bardzo gruba i gęsta – chroni przed zimą. Najdłuższa na szyi, klatce, tylniku, części nog i spodzie ogona. Kolory: biały, kremowy, czarny, błękitny, szary, brązowy, czerwony. Niezależnie od koloru – czarna maska: od małej (tylko podbródek i wargi) do dużej (cały pysk i czoło).
-
Głowa
Krótka, cuneowata, zaokrąglona w kopułę nad czaszką. Często widoczne tylko pyszczyna i uszy – reszta zasłonięta gęstą grzywą. Oczy zawsze głęboko usadzone, iskrzysto czarne. Uszy duże, trójkątne, stojące, przebijające się przez sierść na wierzchu czaszki.