Pochodzenie
Pies karoliński – od stanu, gdzie odkryto pierwsze egzemplarze. Rasa „parias” – półudomowiona, nieprzynależna nikomu, ale chętnie towarzysząca każdemu. Dziko żyjące stada w niezaludnionych partiach głębokiego Południa. Brak kontrolowanego hodowli z innymi rasami – naukowcy uważają za bezpośrednie ogniwo z przodkami, którzy przyszli z Azją przez most Beringa 8000+ lat temu. Rejestry: rasa utrzymywana przez Indian Amerykańskich do polowania i strzeżenia domostw. Kilka hodowców w USA ma pary hodowlane – sprawdza się jako akceptowalny pies domowy. Ze względu na rzadkość – mało kto by go rozpoznał. Oto przewodnik.
Instrukcje identyfikacji
-
Rozmiar i waga
Wysokość u barku: 43–61 cm (17–24 cale). Waga: 18–27 kg (40–60 lbs) – zależnie od wieku, płci, czy pies dziki czy domowy. Dzikie psy wyraźnie chudsze.
-
Cechy charakterystyczne
Grzbiet średniej długości, prosty, rozwinięta klatka, podwyższony brzuch. Ogon zaczepiony – charakterystyczny. Niesiony pod różnymi kątami w zależności od nastroju, nigdy luźny. Skóra napięta, sierść krótka, gruba, z bardzo gęstym podsierściem. Kolory dowolne – nie wskazują na rasę.
-
Głowa i twarz
Szyja długa, gruba, łączy się z cuneowatą czaszką. Żuchwy wybulowane z boków pyszczyzny – głowa wydaje się grubsza. Uszy wyjątkowo długie i ostre, wysoko usadzone. Bardzo ruchome – nastrojowość widoczna po wysokości uniesienia. Oczy ciemne, migdałowate. To plus język wiecznie wyluzowany z boku pyszczyny – przyjazny, otwarty wyraz. Jeśli pasuje – to pies karoliński.