"Gdy pies zachowuje się w sposób nadmierny, nieadekwatny do sytuacji i pogarsza swoje dobrostan społeczny lub fizyczny, prawdopodobnie mamy do czynienia ze zaburzeniem nastroju" – wyjaśnia dr Soraya Juarbe-Diaz, weterynarz i certyfikowana behawiorystka z Flory. Większość psów zaczyna wykazowywać objawy zaburzeń nastroju (chorób psychicznych) w wieku od 1 do 3 lat. Dokładna przyczyna nie jest znana, jednak dr Juarbe-Diaz uważa, że psy cierpiące na choroby psychiczne mają do nich genetyczne predyspozycje.
Zachowania kompulsywne
Pies cierpiący na zaburzenia kompulsywne może: nieustannie gryźć, szorować lub lizać się (szczególnie boków), gonić własny ogon lub cienie, chodzić po okręgu, łapać muchy, samookaleczać się. Zachowania te zazwyczaj wynikają z reakcji na stresującą sytuację. W ciężkich przypadkach są niedo powstrzymania; leki przeciwdepresyjne i specjalny trening mogą pomóc kontrolować skompulsje.
Spadek aktywności i apetytu
Znaczny spój poziomu aktywności lub apetytu może świadczyć o depresji. W skrajnych przypadkach pies izoluje się społecznie. Na szczęście depresja u psów jest zazwyczaj stanem przejściowym i najczęściej wynika ze straty bliskiego opiekuna lub towarzysza psiego. Leki i terapia behawioralna mogą pomóc, jeśli objawy są silne lub trwałe.
Zachowania destrukcyjne
Destrukcja to szerokie pojęcie, obejmujące też zachowania kompulsywne wymienione wyżej. Psy niszczące rzeczy – drapące, gryzące, niszczące własne legowiska lub meble, samookaleczające się – najprawdopodobniej cierpią na lęk (według strony Doctors Foster and Smith Pet Education). Lęk rozdzielania i strach przed grzemotami czy gwałtownymi hałasami to częste przyczyny. Nuda i kompulsje to inne czynniki prowadzące do destrukcji.
Saliewanie
Kolejnym objawem lęku rozdzielania jest ślinienie. Choć przede wszystkim wiąże się z chorobami fizycznymi, pies w strachu lub lęku może też ślinować. Jeśli pies tylko boi się w nowym otoczeniu lub przy fajerwerkach – to nie choroba psychiczna. Jeśli jednak ślinie nieustannie, moknie w domu i nieprzerwanie szczeka – to prawdopodobnie lęk rozdzielania; weterynarz może zalecić terapię i leki przeciwlękowe (np. klomipramina, fluoksetyna).
Nadpobudliwość
Wszystkie psy mogą być nadpobudliwe, zwłaszcza szczeniata. Gdy zachowanie staje się frenetyczne, pies może cierpieć na odpowiednik ludzkiego ADHD – hiperkinezję. Taki pies biega bez przerwy do wyczerpania. Występuje też przyspieszone tętno i oddech.