Choroba Cushinga występuje częściej w niektórasach rasach, a jej wczesne objawy łatwo przeoczyć. Dotyczy głównie psów starszych, które często cierpią już na inne dolegliwości, takie jak cukrzyca. Objawy, które się ukazują, np. ogólne zwolnienie lub nadmierne dychań, łatwo można przypisać procesowi starzenia.
Co to jest choroba Cushinga
Choroba Cushinga, czyli nadczynność kory nadnerczy (hiperadrenokortycyzm), jest chorobą przewlekłą, a nie śmiertelną i może być leczona przez weterynarza. Wynika z nadprodukcji glukokortykosteroidów w organizmie, które normalnie są kontrolowane przez przysadkę i nadnercza. Istnieją dwie główne formy choroby: zależna od przysadki (ok. 80% przypadków) i oparta na nadnerczach. Choroba Cushinga może również wystąpić w wyniku nadmiernego przepisywania steroidów, ale ustępuje po ich odstawieniu.
Objawy
- Zwiększone spożycie wody i częste oddawanie moczu
- Zwiększony apetyt
- Puchnięcie brzucha
- Wypadanie włosów i cienka skóra
- Nadmierne dychań
- Leniwość
- Przewlekłe infekcje skóry
- Ogólna słabość mięśni
Rasy narażone
Niektóre rasy są bardziej podatne na chorobę Cushinga. Na czele listy znajdują się: jamniki, jorki, beagle, pudle, boston terjery, boksersy. Samce i suki są dotykane tak samo często, choć kastrowane zwierzęta mogą być bardziej narażone na rozwój choroby.
Podległe problemy
Ze względu na zróżnicowane objawy u różnych ras, podstawowe problemy takie jak infekcje nerkowe, dróg moczowych lub skóry zazwyczaj leczą się antybiotykami, zanim zostanie zaadresowana przyczyna choroby Cushinga.
Leczenie
Zakres opcji leczenia zależy od typu choroby – od operacji (gdy guz występuje na nadnerczu) po farmakoterapię. Najczęściej stosowanym lekiem jest Lizodren (mitotan), który niszczy komórki kory nadnerczy produkujące kortykosteroidy. Leczenie kontynuuje się do uzyskania pożądanego efektu i jest starannie monitorowane przez weterynarza.