Australijski pies pasterski – znany również jako queenslandzki, Hall's Heeler lub Blue Heeler – to średniej wielkości pies pasterski. Słynie z niebiesko-plamistego lub czerwono-kropkowanego futra oraz aktywnego, uczulnego i zabawnego usposobienia. Australijscy psy pasterskie to zazwyczaj zdrowa rasa, jednak są skłonni do określonych schorzeń związanych z uszami, oczami i kośćmi. Niedobór ruchu i nadwaga mogą również stanowić problem dla tych psów.
Uszy
Głuchota to częste schorzenie u australijskich psów pasterskich. Utrata słuchu jest stanem dziedzicznym, trwałym i nieuleczalnym, niemniej jednak takie psy mogą być doskonałymi towarzyszami. Głuchotę u szczeniąt można wykryć za pomocą badania ewoekowanych potencjałów pnąca mózgu (BAER).
Oczy
Postępujące zapalenie siatkówki to choroba często występująca u australijskich psów pasterskich, która powoduje stopniowe wygaszanie siatkówki. Wczesne objawy tego schorzenia to utrata widzenia nocnego. W miarę postępu choroby ostrość wzroku psa spada, aż do całkowitej utraty widzenia. Psy z tą chorobą dobrze radzą sobie z adaptacją, o ile ich otoczenie pozostaje stałe. Kupując szczeniaka australijskiego psa pasterskiego, hodowca powinien dostarczyć dokumentację z Canine Eye Registry Foundation (CERF) potwierdzającą, że oczy psa są zdrowe.
Kości i stawy
Schorzenia kości i stawów u australijskiego psa pasterskiego to osteochondroza rozszczepna (OCD) oraz dysplazja łokciowa lub kłodowa. Osteochondroza rozszczepna to stan polegający na degeneracji stawów. Dysplazja łokciowa lub kłodowa sprawia, że głowa kostki nie pasuje prawidłowo do gniazda stawowego. Obie choroby są dziedziczne i powodują ból oraz niepełnosprawność. U starszych psów może rozwijać się reumatoidalne zapalenie stawów, powodujące dyskomfort i ograniczenie ruchomości. Weterynarz wykona zdjęcia rentgenowskie w celu diagnozy. Kupując szczeniaka, należy poprosić hodowcę o dokumentację z Orthopedic Foundation for Animals (OFA) potwierdzającą, że rodzice szczeniaka nie cierpią na te schorzenia.
Waga
Australijski pies pasterski może otyknąć, jeśli jego potrzeby ruchowe nie zostaną zaspokojone. Rasa ta wymaga codziennej intensywnej aktywności, takiej jak bieganie czy długie wędrówki. Zwykły spacer na smyczy nie wystarcza. Australijscy psy pasterskie z natury są psami pasterskimi, dlatego doskonale radzą sobie z zajęciami pasterskimi, które pozwalają im być aktywnymi.