Labratory narażone na padaczkę – trudne doświadczenie, ale choroba rzadka i dobrze reaguje na leki. Wspólne długie, szczęśliwe życie możliwe.
Epilepsia genetyczna (idiopatyczna)
Labradory w grupie ras z predyspozycją. Występuje 10 mc – 3 lata (też wcześniej/później). Częstsza u samców, cięższa u młodszych. Klastrowane ataki co 1–4 tygodnie.
Inne przyczyny
Labradory znane z jedzenia nieprzeznaczonych rzeczy (zatrucia). Objawy zatrucia: biegawka, wymioty, drżenie, ataksja. Inne: hipoglikemia, niewydolność nerek/wątroby, tłusta wątroba, infekcje wirusowe/grzybiczne.
Objawy ataku
Zazwyczaj nocy/rano we śnie. Jeśli czuły: nagłe niepokój/dezorientacja, szukanie kontaktu lub chowanie. Atak: upadek na bok, sztywność, skandywanie szczękami, ślinienie, niemożność zatrzymania moczu/stolca, wycie, ruchy nogami (rowerowanie).
Co robić podczas ataku
- Poduszka pod głowę, zabezpiecz przed wodą, schodami, ostrymi krawędziami.
- MIT: psy nie połkają języka – NIE wkładaj rąk do pyska.
- Zanotuj: czas, data, okoliczności, ruchy mięśni, nietypowe zachowania.
- POGOTOWIE jeśli: atak >10 min, >2 ataki/24h, nowy atak przed wyzdrowieniem z poprzedniego.
Po ataku
Zostań obok – pies zobaczy znajomą twarz. Będzie zmęczony, przerażony, zdezorientowany. Uspokajaj ciszą, daj wodę. Obserwuj: chodzenie na wiotko, zabezpiecz schody na 30 min.
Leczenie
Szybka wizyta u weterynarza – wczesne leczenie łagodzi przebieg. Leki: kortykosteroidy, antyepileptyki, przeciwpadaczkowe (dobór zależny od typu, wieku, zdrowia). Unikaj wody (ryzyko utopienia), kontroluj dietę (przytylanie = skutek uboczny).