Padaczki to częsty problem u pekińczyków. Pierwszy atak przeraża nowego właściciela, a pies potem wstaje i zachowuje się, niczym nie było. Padaczki to nie bagatel, ale znając przyczyny i postępowanie, przygotujesz się do odpowiednich kroków.
Charakterystyka
Nazwa od wyglądu: mięśnie się kurczą. Pies zgrzebieje i pada. Oczy puste, zmatowiałe. Mięśnie drgają i skurczają, oczy toczą się, wargi się kręcą. To nie reakcja na bodźce – po prostu mięśnie kurczą się. Padaczki mają stopnie ciężkości. Inne nazwy: skurcze, ataki. Główna cecha: rozłączenie psa z otoczeniem.
Fazy
Wczesne fazy mogą minąć niezauważone, dopóki właściciel nie zorientuje się. Pies może okazywać nerwowość, szukać właściciela w oczekiwaniu złego. To faza przedpadaczkowa (pre-iktalna). Gdy oczy zamglają – pies całkowicie traci kontakt z otoczeniem, nie reaguje na głos ani dotyk. Podczas ataku: ślinienie, syczenie, gryzienie w powietrzu – częste, ale nie z agresji. To środek ataku (faza iktalna). Ostatni okres: poiktalny. Pies powoli odzyskuje przytomność i kontrolę. Czas trwania zależy od ataku, żadne dwa nie są identyczne. Faza poiktalna zazwyczaj trwa godzinę, ale może do 2 dni. Ślepotę może widocznie utrzymać kilka minut po ataku.
Przyczyny
Większość padaczek pekińczyków to epilepsja. Są do niej skłonni, zazwyczaj nieśmiertelna, kontrolowana lekami i opieką. Poważniejsze przyczyny: lucznica wątroby (wada wrodzona) lub uraz. Małe psy, zwłaszcza z długimi grzbietami (pekińczyk), nie powinny skakać na meble/wysokości – ryzyko urazu kręgosłupa, co wywołuje padaczki ściskiem kręgosłupa.
Leczenie
Zależy od przyczyny. Epilepsja nieuleczalna, ale kontrolowana dożywotnio. Lucznica wątroby objawia się wcześnie u szczeniaka, bardzo ciężka. Operacje dostępne, ale lucznice głęboko w wątrobie – trudne do naprawy. Urazy powodujące padaczki to zazwyczaj UKN – delikatne, ale masaż chiropraktyczny i akupunktura pomagają. W ciężkich przypadkach – operacja.
Co robić podczas ataku
Najważniejsze: ustal przyczynę i porozmawiaj z weterynarzem o prognozie. Ale pierwszy atak zazwyczaj zaskakuje. Zachowaj spokój, pomóż piesowi przejść epizod, by potem zabrać do weterynarza. Zapewnij bezpieczeństwo: nic nie może spaść na psa, ani się on nie potnie/uderzy. Oddal ludzi, by nikt nie wstąpił na leżącego psa – nie wyjdzie z drogi. Pilnuj, by drogi oddechowe były wolne i pies swobodnie oddychał mimo skurczów.