W USA prawo wymusza szczepienia psów przeciw wściekliźnie. Szczepionka dawkowana rocznie lub co 3 lata (zależnie od regionu). Szczepienia mają zapobiegać chorobie, ale pojedyncze lub roczne dawki mogą wywoływać liczne reakcje niepożądane – od natychmiastowych do opóźnionych, łagodnych do ciężkich.
Choroba
Wścieklizna przenosi się ugryzieniem zainfekowanego zwierzęcia. Norki, lisy, kojoty, nietoperze i skunki to główni nośnicy. Wirus nie przetrwa poza gospodarzemi >24h w trupie. Ugryzienie nie zawsze powoduje infekcję – ok. 15% ludzi narażonych zachoruje. Ludzie, koty i psy są słabo podatni.
Szczepionka
Szczepionki zmuszają organizm do produkcji przeciwciał. W tym procesie organizm reaguje stanem zapalnym – może być chwilowy lub trwały. Problemem są reakcje alergiczne. Szok anafilaktyczny to fałszywa, śmiertelna reakcja – bez adrenaliny śmierć w minutach.
Zaburzenia układu nerwowego
Szczepionka przeciw wściekliźnie to białko neurogenne, wpływające na układ nerwowy. Zaburzenia nerwowe pojawiają się zazwyczaj w ciągu kilku tygodni. Padaczka, zaburzenia koordynacji (ataksja), demencja, demielinizacja (niszczenie tkanki nerwowej). Równoważnie okaleczająca: dysfunkcja autoimmunologiczna – niszczenie tkanek, skóry, krwi, stawów, wątroby, nerek.
Reakcje krótkoterminowe
Ogólne objawy: wymioty, gorączka, obrzęk twarzy, apatia, szok krwioobiegowy, utrata przytomności. Zgłaszano też śmierci. Padaczka w ciągu dni do miesięcy. Większość reakcji: natychmiast do 3 dni po iniekcji.
Reakcje długoterminowe
Pogorszenie skóry, alergie, problemy trawienne, choroby krwi, słabość mięśni (szczególnie tylnych kończyn), a nawet paraliż. Nowotwory lub fibrokarcinomy (wolno rosnące guzy) w miejscu wstrzyknięcia. Problemy behawioralne: lęk rozstawienia, agresja, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, destrukcyjne zachowania.