W naturze węże mogą żyć w bliskim sąsiedztwie dowolnej liczby zwierząt zarażonych wścieklizną – efektywnie mogą być otoczeni chorobą. Choć są wektorami wielu chorób, węże są całkowicie niezdolne do zachorowania lub przenoszenia wścieklizny. Choroba ta ogranicza się do gospodarzów ssaków.
Co to jest wścieklizna?
Wścieklizna to choroba wywołana wirusami z rodzaju Lyssavirus w rodzinie Rhabdoviridae. Istnieje kilka wariantów/odmian, zazwyczaj nazywanych od oryginalnego gospodarza. Np. wścieklizna od skunka to „skunk rabies”. Gdy wirus dotrze do mózgu, szybko atakuje układ nerwowy centralny. Zabija powolnym sparaliżowaniem ofiary. Występują dwa typy: cicha i szałowa. Szałowa to ta najbardziej znana – wściekłe, obrzydliwe objawy. Objawy cichej: depresja i lenistwo.
Podatność na wściekliznę
Wścieklizna może dotknąć każdego cieplnokrwistego ssaka. Gady, płazy, ptaki i owady nie są podatne na chorobę w żadnej formie, co sprawia, że niemożliwe jest zachorowanie, nawet jeśli zjedzą zarażone zwierzę lub zostaną ugryzione. Węże będąc gadami – nie mogą zachorować na wściekliznę.
Gatunki najbardziej narażone
Choć każdy ssak może nosić wirusa, najczęstsze wektory to kojoty, skunki, jeżowice i nietoperze. Domowe psy i koty też noszą wirusa, dlatego szczepienia są wymagane prawnie. Węże w USA częściej jedzą małe ssaki: myszy, szczury, króliki, wiewiórki. Te mniejsze ssaki rzadko zachorowują na wściekliznę.
Choroby węży
Mimo że nie nabywają ani nie przekazują wścieklizny, węże mogą przekazywać ludziom kilka chorób: bakteryjnych, pierwotniakowych i wirusowych. Węże to potencjalne nośniki zoonoz: salmonelloza, mezocestodoza, sparganoza, aeromonoza i inne. W wielu przypadkach zarażony wąż pokazuje mało lub żadnych objawów. Niektóre zoonozy przenoszą się po prostu przy obsłudze węża lub sprzątaniu klatki.