Wiele gatunków pythonów występuje na świecie, w tym afrykański python kopujący i python królewski. Gatunki różnią się rozmiarem i wyglądem, ale wszystkie potrafią kopac nory. Ich zdolność do kopania sprawia, że są zagrożeniem dla ludzi, zwierząt i ofiar, które nie są świadome ich obecności. Pythony używają kopania do obrony i polowania.
Obrona
Pythony żyją w różnych środowiskach i spotykają różne drapieżniki i zagrożenia w zależności od miejsca życia. Afrykańskie pythony kopujące żyją w suchych regionach i muszą unikać lokalnych zagrożeń, takich jak jadowite stworki (skorpiony), inne węże i duże ofiary, które jedzą węże. W obronie, python kopie się w luźnym piasku, ziemi i liściach; zwija się też w kulkę i chowa głowę w centrum, by chronić twarz.
Polowanie
Pythony nie są jadowite; zabijają ofiary duszeniem. Małe ssaki, gryzony, ptaki i duże owady to pokarm. Python kopie się, ukrywając ciało, aż ofiara zbliży się na zasięg ataku. Aby polować, python gwałtownie uderza z nory, chwytuje ofiarę zębami i owija ciało, dusząć ją do śmierci.
Proces kopania
Pythony kopają, by się schować przed ofiarą podczas polowania i też, by schować się przed niebezpieczeństwem. Kopają, używając szerokich, cuneiformnych głów i skręcając ciałami w luźnej roślinności i ziemi, używając nosa do zanurzania się głębiej. Gdy zagrożony, python podnosi ogon jako zagrożenie, trzymając głowę zakopaną dla ochrony. Pythony też korzystają z nor innych stworzeń, np. małych gryzoni, po zabiciu właścicieli.
W niewoli
Pythony trzymane w niewoli używają podkładu w klatkach, by zaspokoić instynkt kopania. Posiekana gazeta, jesen, sosna i cyprys to odpowiednie typy drewna dla podkładu pythonów. Nie używaj cedru – drażni dróg oddechowych. Pythony w niewoli kopają z tych samych powodów co dzikie: ochrona i polowanie. Zwierzęta też kopują, gdy nie mają innego schronienia. Pythony domowe mogą kopować przed karmieniem z instinctu polowania.