Padaczka = nawracające drgawki (mięśnie reagują na nietypowe impulsy nerwowe). Labradori narażeni na dwa typy: idiopatyczną i atipową. Obie dziedziczne. Większość dobrze kontrolowana lekami.
Padaczka idiopatyczna
„Idiopatyczna” = przyczyna nieznana. Pierwsze ataki w wieku 1–5 lat. Występuje u wielu ras, częsta u labradorów. Drgawki: od lekkiego „zatrucia” po utratę przytomności.
Padaczka atipowa
Prawie wyłączna u labradorów. Przypomina upadek wywołany wysiłkiem, ale występuje bez ostrzeżenia, pies szybko wraca do normy. Pies zostaje przytomny, wykonywane polecenia, ale: lęk, trudności chodzenia, drżenie, sztywność mięśni (2–5 min).
Czynniki ryzyka
Genetyka w obu typach. Wyzwalacze: ekstremalny wysiłek/eksytacja, lub bez wyraźnej przyczyny.
Leczenie
Nieuleczalna, ale kontrolowana: fenobarbital, bromek potasu. Pies może żyć normalnym życiem.