Choroba Cushinga i Addisona – dwie choroby przeciwnych polecia hormonów nadnerczy. Ważne: znać różnice i dać psu odpowiednią pomoc. Objawy mogą być łagodne, diagnoza tylko u weterynarza.
Choroba Cushinga (hiperadrenokortycyzm)
Nadmiar hormonów nadnerczy. Hormony regulują: bilans mineralny, białe krwinki, strukturę tkanki, prawidłową wagę.
Objawy Cushinga
Wzrost apetytu, picia, moczu, wypadanie sierści, odcienienie skóry, osłabienie serca i mięśni. Brzuch watowaty, wiszący (słabość mięśni + redistrybucja tłuszczu). Wypadanie sierści = najczęstszy alarm dla właściciela.
Psy narażone na Cushinga
Starsze psy (zmiany wiekowe, awarie organów). Zazwyczaj 6–7 lat. Rozdzielność płci równa.
Choroba Addisona (hipoadrenokortycyzm)
Przeciwieństwo Cushinga. Nadnercza nie produkuje wystarczająco kortyzolu i aldosteronu – hormonów odporności, ciśnienia, stresu.
Objawy Addisona
Bóle mięśni, biegunka, apatia, pocenie się, zmęczenie. Łatwo pomylić z innymi chorobami. Rzadko: kryzys addisonowski (upadek od zaburzeń elektrolitów/metabolizmu) – śmiertelny bez pilnej pomocy.
Rasy narażone na Addisona
Bearded collie, pudel standard, pies wodny portugalski, dog niemiecki, owczarek wheaten miękkosierści. Operacje blisko przyczepki -> ryzyko. Leczenie Cushinga może wywołać Addisona (efekt odwrotny).
Addison pierwotny i wtórny
Pierwotny: uszkodzenie samej nadnerczy. Wtórny: błędna transmisja ACTH z przyczepki (nadnercza sprawny).