Parwowiroza (CPV-2) – groźna, zakaźna, często śmiertelna
Wirus atakuje szybko dzielące się komórki: jelita (willy), szpik kostny, mięsień serca (u szczeniaków < 8 tyg.). Rozprzestrzenia się fekalnie-ustno, przez zanieczyszczone środowisko (trwa w glebie do roku!). Największe ryzyko: szczeniaki 6–20 tyg. (po utracie antyciał matczynych, przed pełną immunizacją), nieszczepione psy, psy w schroniskach/hodowlach.
Objawy – czasem subtelne, czasem gwałtowne
Wskazówka: każda zmiana zachowania szczeniaka to powód do kontaktu z weterynarzem.
- Zmiana nastroju: apatia, brak zainteresowania zabawką/jedzeniem, chowanie się.
- Problemy jelitowe: wymioty (częste, żółtawe/piankowate), biegunka (wodnista, krwista, złowonie) – oba jednocześnie = czerwona flaga.
- Dziąsla: zaczerwienione, obrzęknięte, suchy (odwodnienie). Czasem petechie (kropkowate krwawienia).
- Odwodnienie: skóra napięta, wolno wraca po złożeniu (skórka na karku), oczy zanurzone, suchość w ustach.
- Tętno: szybkie (> 160 u.d./min u spoczynku) – ból, gorączka, szok, anemia.
- Brzuch: bolesny na palpację, napięty – pies chroni brzuch, odmówia jedzenia.
- Gorączka / hipotermia (u bardzo małych/osłabionych).
Diagnostyka – szybka i pewna
- Test antigenny z kału (SNAP Parvo, Witness Parvo) – wynik w 10 min, wrażliwość ~80–90% (może dać fałszywie negatywny na początku/w końcu).
- PCR z kału – bardziej wrażliwy, ale dłużej.
- Morfologia: leukopenia (białaczka < 3000/µL) – charakterystyczna, ale nie specyficzna.
Pierwsza pomoc i leczenie – TYLKO W KLINICE
Nie ma leczenia domowego. Śmiertelność bez leczenia > 90%. Z leczeniem intensywnym: 70–90% przeżywa.
- Izolacja (zaraza!)
- Agresywna płynoterapia IV (krystaloidy + koloidy) – korekcja odwodnienia, elektrolitów (K+, Na+, Cl-), glikemii.
- Antybiotyki (amoksycylina+klawulanian, enrofleksacyna + metronidazol) – przeciwdziałanie sepsie z translokacji bakteryjnej.
- Przeciwwymiotne (maropitant, ondansetron, metoklopramid).
- Ochrona żołądka (omeprazol, sukralfat).
- Analgezja (buprenorfina, metadon) – ból brzucha jest silny.
- Żywienie enteralne (sonda NE) – wcześnie (24 h) poprawia przeżycie.
- Plazma/immunoglobuliny – w ciężkich przypadkach.
Profilaktyka – szczepienia to podstawa
- Szczepienia: 6–8 tyg. (parvo + distemper + adenowirus + paragripa), co 3–4 tyg. do 16 tyg. (ostatnia dawka ≥ 16 tyg.).
- Dawka przypominająca: 6 m-cy lub 1 rok, potem co 3 lata (lub tytry).
- Izoluuj szczeniaka od nieznanych psów i miejsc publicznych do 2 tyg. po ostatniej dawce.
- Dezynfekcja: chlor (1:30), preparaty z kwaternarnymi aminami, parowanie – wirus jest odporny na wiele środków.
Kiedy do weterynarza? NATYCHMIAST.
Każdy szczeniak z wymiotami + biegunką + apatią. Godziny decydują o życiu.