Wściekliźna zabijała prawie 100% ofiar przed szczepionką. Istniała w USA przed koloniizacją. Pierwszy przypadek lądowy 1703 r. (późniejsza Kalifornia). Psy i lisy – główni przenosnicy w XVIII w. Import psów i lisów z Anglii na polowanie na lisy pogorszył sprawę.
Pierwsza szczepionka
6 VII 1885 r. – pierwsza szczepionka poeksponencyjna dla 9-latka Josepha Meistera, poszkodowanego przez psa z wścieklizną. Dwa Francuzowie: Emile Roux i Louis Pasteur – opracowali i podali szczepionkę. Meister wyzdrowiał, żył do 54 r.ż.
Pierwotne opracowanie
Pasteur i Roux: wirus z martwego zarażonego królika. Suszenie 5–10 dni -> osłabienie. Wstrzyknięcie osłabionego wirusa -> lekkie zakażenie -> odporność. Ryzyko choroby od szczepionki. Inne kraje wciąż używają szczepionek tkanekowych (tańsze), ale mniej skuteczne, ryzyko powikłań neurologicznych.
Nowoczesne rozwój
1967 – ludzka szczepionka diploidalna (H.D.C.V.). Używana szeroko; do 2006 r. >1,5 mln ludzi. Pierwsza liofilizowana, sterilna, stabilna, 100% skuteczna przy poprawnym stosowaniu.
Nowoczesne zastosowanie
Laboratorium Van Houweling (Filipiny) – wersja dla psów. 1979 dr George Beran – projekt dał 3-letnią odporność. Sukces: eliminacja wściekliźny z części Mindanao i Visayas. Model dla Ekwadoru, Jukatan (Meksyk). Inna forma: szczepionka Vero z kurczakiego zarodka – tania.
Szczepionka rekombinowana (V-RG)
1984 Instytut Wistar. Gen glikoproteinu wściekliźny wstawiony do wirusa ospy krzakowatej. Produkt handlowy Raboral. Bezpieczna dla ludzi i wielu gatunków dzikich (ptaki drapieżne). Stosowana USA, Belgia, Niemcy, Francja – na dzikie zwierzęta przez przędy. Niemcy: 2 lata bez nowych przypadków (2008), uważane za wolne. Szczepienia dzikich drastycznie redukują przypadki u ludzi.