Psy mogą cierpieć na padaczki z wielu powodów: od chorób neurologicznych jak epilepsja, po zatrucia. Każda padaczka wymaga pilnej interwencji weterynaryjnej. Po pierwszym ataku pies musi zostać zbadany przez lekarza. Padaczka trwająca dłużej niż 5 minut to wskazanie do natychmiastowego wizyty w klinice weterynaryjnej (według „Podręcznika weterynaryjnego dla właścicieli psów”, 2007). Psy z chorobami padaczkowymi mogą żyć długo i pełniami życiem.
Wielki atak (Grand Mal)
To klasyczny obraz padaczki, najczęstszy u psów (według Race’a Foster, DVM). Pies pada na bok, traci przytomność, silnie ślini, drży lub wpada w skurcze. Czasami traci kontrolę nad pęcherzykiem i/lub jelitami.
Mały atak (Petit Mal)
Mniej dramatyczna forma, ale wciąż wymagająca wizyty u weterynarza. Pies może nagle zmienić zachowanie i upaść. Nie występują skurcze ani „wiosłowanie” nogami, ale pies może ślinić, niekontrolowanie chrapać i tracić kontrolę nad wydalanie.
Padaczki ogniskowe (częściowe)
Nazywane też padaczkami motorowymi ogniskowymi. Zazwyczaj wynikają z uszkodzenia mózgu. Pies zostaje przytomny, ale tylko jedna część ciała porusza się niekontrolowanie – to może być powtarzające się kopanie nogą czy szybkie mrugnięcie okiem. Nieleczone padaczki ogniskowe mogą nasilać się z czasem.
Padaczki od spadku cukru we krwi
Według Thomasa Gravesa, DVM, gwałtowne spadki glikemii mogą wywoływać padaczki u psów. Wyglądają one jak atak wielki lub mały. Występują u psów z cukrzycą, hipoglikemią, niedożywieniem, u szczeniąt oraz suk po porodzie.
Błędne koło – ukąszenie pszczoły
Według „Podręcznika weterynaryjnego…”, reakcja na ukąszenie pszczoły bywa mylona z padaczką. Pies gwałtownie się odwraca, wydaje dźwięki i upada. W zależności od stopnia alergii może mieć problemy z koordynacją lub stracić przytomność. Weterynarz powinien zostać powiadomiony natychmiast.