Psy służbowe w USA nie muszą nosić odzieży identyfikacyjnej ani papierów. Ale wielu przewodników wybiera odzież, by uniknąć pomyłek i bo jest funkcjonalna. Opcje: specjalne szelki, kamizelki, peleryny.
Szelki
-
Dwa typy: przewodnikowe i mobilnościowe. Podobne, z kluczowymi różnicami.
Przewodnikowe: wsparcie i kierowanie niewidomym/słabowidzącym. Prosta skórzana z twardą rączką U. Zwykła smycz do momentów bez rączki.
Mobilnościowe: wsparcie dla chodzącego, ale potrzebującego pomocy przy wstaniu/siedzeniu. Rączka szersza/krótsza – rozkłada wagę/ciśnienie na ciało psa. Przewodnik może się opierać bez uszkodzenia psa. Niektóre z drugą, dłuższą rączką – do ciągnięcia wózka inwalidzkiego.
Kamizelki
-
Identyfikacja + praktyczne schowki. Zazwyczaj niebieskie, czerwone, czarne nylon z kontrastowym obręczem. Kieszenie bokowe: smaczki, zapasowa smycz, legitymacja psa służbowego. Logo/napis identyfikujący.
Na psy w treningu: "Service Dog In Training, Do Not Pet".
Peleryny
-
Podobna do kamizelki, mniejsza, mało/żadnych kieszeni. Jedyny cel: identyfikacja. Pasek nylonowy/siatkowy na barkach, zapięty pod obwodem. Logo/napis: pies służbowy.
Mity
-
Mit: wszystkie psy służbowe noszą odzież. Fałsz. Nie wymagane. Pies służbowy ma prawo dostępu bez odzieży, chyba że jest uciążliwy. Np. szczekający w kinie – może zostać wyrzucony, ale grzeczny bez legitymacji – nie może zostać poproszony o wyjście.
Każdy może kupić/zrobić odzież. To usługa psa, nie strój, czyni go psem służbowym. Wiele usług niewidocznych: alarmy przed padaczką.
Inne rozważania
-
Wybierając odzież: komfort psa i funkcja. Siateczka latem lepsza niż ciężki nylon. Szelki drogie – skóra, funkcjonalne, wygodne cały dzień, w każdej pogodzie. Inwestycja na życie psa.