Rasy i cechy psów prowadzących niewidomych, asystujących głuchych i niepełnosprawnych
Temperament, inteligencja, chęć współpracy psują psy doskonałymi asystentami. Organizacje na całym świecie trenują je do alarmowania w różnych sytuacjach. Właściciele wolą termin „psy asystujące”.
Rasy
Ok. 75% psów prowadzących niewidomych to labradorzy retriever. Często też: owczarki niemieckie, golden retriever. Inne rasy (granice, pudle królewskie, owczarki australijskie, boksersy, husky, dobermany, dalmatyny, wskaźniki krótkowłosowe, ridgebacki rhodesyjskie). Rozmiar: od jorków po nowofundlandczyki – zadania dopasowane do zdolności.
Kryteria wyboru
Temperament kluczowy. Owczarki i retrievery: inteligentne, łagodne, siła do wciągania wózka. Popularne, łatwe do hodowli/treningu. Mieczą w komunikacji publicznej i budynkach, ale nie są pod nogami.
Zadania
- Prowadzenie niewidomych (od dekad) – unikanie zagrożeń, schody, ruch w ruchu. Właściciel kieruje, pies bezpieczeństwo.
- Asysta głuchym – sygnalizacja alarmów, minutników. Zazwyczaj małe/średnie mieszańce ze schronisk, pomarańczowe smycz/obroża.
- Psy usługowe (mobilność, medyczne) – labradorzy, goldeny: aportowanie, włączacze, drzwi.
Trening
Formalny: 6 miesięcy. Wcześniej: socjalizacja w domu (rodzina), podstawowe komendy, ekspozycja na różne sytuacje (spokojne/chaotyczne). Rodzina uspokaja: to normalne. Pies musi czuć się komfortowo wszędzie (tłumy, zwierzęta). Lęk przed odkurzaczem = dyskwalifikacja. Czasem rodziny adoptują takie psy. Psy wychowane przez dzieci lepiej radzą w treningu. Oficjalny trening: 12–18 mc.
Znaczenie
Psy asystujące dają niepełnosprawnym dostęp do przestrzeni publicznej, mobilność poza domem. Pies: uprawniony, wytrenowany, gotowy do nagłych sytuacji.