Ściokły, długonogi weimaraner to rasa znana z zwinności i zdolności atletycznych. By zużyć tę nieustanną energię, często sięga się po trening agility. Na zajęciach weimaranery uczą się przebiegać serię przeszkód bez smyczy, pod wodzą przewodnika. Niezależnie od tego, czy to oficjalne zawody, czy spotkanie klubowe – przejście trasy to potrzebna dawka ruchu i stymulacji mentalnej. Trening agility zmniejsza lęk i buduje zaufanie między przewodnikiem a psem.
Historia
Agility powstał jako rozrywka na wystawach psów (1979 – debiut na Crufts Dog Show, największej wystawie świata). Trasy naśladowały konkursy jeździeckie – widać to do dziś: skoczki, słalomy w obu dyscyplinach.
Wystawy i organizacje
Dziś agility to odrębna dyscyplina. AKC, USDAA, NADAC organizują zawodów w USA. Lokalne kluby też pokazują umiejętności weimaranerów.
Typowe przeszkody
Typowa trasa: skoki, wspinanie, pełzanie, przechodzenie pod, słalom (weave poles). Weimaranery pokazują atletyzm: tunele zapaśne, deska wahadłowa, skoki nad patyczkami, skoki przez zawieszone opony, precyzyjny słalom.
Dlaczego weimaranery wygrywają
Według Sacramento Valley Weimaraner Club – doskonale radzą sobie z agility. Rasa potrzebę dużo ruchu, treningu posłuszeństwa (by kontrolować „burzną naturę”) i stymulacji mentalnej (Arizona Weimaraner Rescue). Robert Caras w „A Celebration of Dogs” chwali wytrzymałość i atletyzm. Błoto nie boi się – idealni do przeszkód.
Cechy wskazujące na agility
Weimaranery są niezwykle ciekawi. Jeśli Twój pies: chce się uczyć, potrzebuje ciągłej stymulacji zabawkami, nigdy nie wyczerpuje się – agility może być idealne. Potrzebują intensywnych, ciągłych wyzwań (Arizona Weimaraner Rescue). Agility, obedience, sporty rywalizacyjne – idealne uzupełnienie stylu życia energicznego weimaranera.