Agresja drapieżna to normalna część zachowania psa. Psy to drapieżniki i mięsożercy. Każdy pies ma jakiś popęd do gonięcia i zjadańcia ofiary. Niektórzy psy mają wysoki poziom agresji drapieżnej, co czyni je niebezpiecznymi wokół mniejszych zwierząt, zwierzyny, a w skrajnych przypadkach nawet dzieci. Nie ma jednego leczenia, bo to zachowanie naturalne, a nie zaburzenie. Można je kontrolować treningiem i zarządzaniem, ale naturalny popęd polowy nie da się zmienić.
Typy
Wszystka agresja drapieżna bazuje na instynktach polowych. Zasięg: od łagodnej do tak silnej, że pies jest niebezpieczny. Wyzwalaczem jest zazwyczaj ruch. Niewielka lub żadna zmiana nastroju psa przed, w trakcie i po zachowaniu. Łagodna: pies goni króliki, wiewiórki, ignorując komendy. Może patrzeć lub gryźć mniejsze zwierzęta. Nie dyskwalifikuje psa jako psa rodzinnego, ale mniejsze zwierzęta i dzieci nigdy nie powinny zostać bez nadzoru z psem, który kdykolwiek okazał agresję drapieżną. Silna: wysoki poziom pobudzenia, intensa, nieustanna koncentracja na obiekcie. Trudno lub niemożliwe odciągnięcie uwagi, dopóki obiekt nie zniknie z pola widzenia. Może być skierowana na zwierzynę, inne zwierzęta, dzieci, nawet samochody. Psy z takim zachowaniem zazwyczaj nie nadają się do psów rodzinnych.
Błędy w interpretacji
Łatwo pomylić agresję drapieżną z złośliwą lub zdradliwą. Choć destrukcyjna i szkodliwa, nie wskazuje na anomalię czy zaburzenie. To po prostu część genetycznego kodowania niektórych psów. Przez tysiące lat hodowano psy do jednośladowego goniącia wild i zjadańcia lub aportowania. Pies okazujący agresję drapieżną nie jest "zły" – robi to, co zaprogramowały geny. Surowa kara nie zmieni zachowania.
Rasy
Choć może wystąpić w każdej rasie, najczęstsza w grupach: polowe, pasterskie, goncze, teriery. Wszystkie hodowane do intensywnego pościgu za zwierzętami, co może objawiać się jako agresja drapieżna. Teriery często wyjątkowo jednolicie dążą do goniącia, okaleczenia i zabijania mniejszych zwierząt. Nawet mały jorki może zadziałać spore uszkodzenia. Często sami się تهدą, goniąc większe psy z powodu wysokiego popędu.
Korzyści
Agresja drapieżna ma zalety, gdy skierowana w celowaną działalność. Psy polujące potrzebują wysokiego popędu. Psy do polowania bez tych instynktów szybko się nudzą i zniechęcają. Mniejsze psy z wysoką agresją drapieżną dobrze radzą sobie w zawodach Earthdog – psy przemieszczają się tunelem po zapachu szczurów (szczury w klatce na końcu, bezpieczne).
Zarządzanie
Psy z choćby łagodną agresją drapieżną nigdy nie powinny zostać same z małymi zwierzętami lub dziećmi. Jeśli agresywny pies jest mały – też odseparuj od większych psów poza nadzorem. W niektórych przypadkach trening pozytywnym wzmocnieniem pozwala przekierować uwagę psa z ofiary na prowadzącego. Wymaga to komend "patrz na mnie", "zostaw to" i ciągłego wzmocniania w wielu sytuacjach i z rozpraszaczami. Nawet jeśli trening udany – agresja drapieżna wróci, gdy właściciel nie jest obecny, by aktywnie zarządzać. W silnej agresji drapieżnej pies może być niebezpieczny dla przeciętnego właściciela. Powinien trafić do domu, gdzie obsługuje go wyłącznie doświadczony dorosły. Pies z bardzo wysokim popędem, zły pies rodzinný, może stać się doskonałym psem roboczym w odpowiednim środowisku.