Wszystki trening opiera się na wzmocnieniu: pozytywnym lub negatywnym. Pozytywne preferowane – trwalej, lepiej działa, zwłaszcza przy skomplikowanych trikach/zachowaniach. Negatywne ma miejsce, ale mniejsze.
Trening pozytywny
Modyfikacja zachowania systemem nagród. "Jeśli zrobisz to – dam ci to, co chcesz (przysmak, pochwała)". Preferowane przez profesjonalistów – buduje pozytywne środowisko, pies dobrowolnie uczestniczy. Pies buduje pewność siebie pod ciągłą chwałą, szuka sposobów na dalsze "dobry chłopiec".
Model:
- Przysmaki lubiane, pokrojone na małe kawałki (nie całe kęszenie). Mały pies = mniejsze kawałki. Cel: ok. połowa posiłku w sesji. Duże kawałki = sytość = brak motywacji.
- Po kilku nagrodach jedzeniem – wprowadzaj pochwałę co drugą udaną próbę.
- Pokaż przysmak, daj komendę np. "siedź", delikatnie podnieś dłoń nad głową psa (zazwyczaj siada by patrzeć). Jeśli nie siada sam – ułóż, powtórz komendę, daj przysmak. Powtarzaj do samodzielnego wykonywania. Pies szybko łączy: zachowanie = jedzenie/pochwała.
Trening negatywny
Nie rekomendowany, poza skrajnymi przypadkami. Najpierw wyczerpać pozytywne metody. Działa przez bolesną/nieprzyjemną reakcję: trącenie nosem w wypadku, kopnięcie w szczekającego psa. Tworzy atmosferę strachu, niepewność, większą skłonność do wypadków.
Wyjątek – unikanie niebezpieczeństwa: np. unikanie węża dętkowego. Trenerzy używają obojęć elektrycznych: pies słyszy dzwonek, idzie badać, właściciel daje prąd. Ból prądu lżejszy niż ugryzienie na trasie. Często: obojęcie + wąż pod wiaderkiem. Pies idzie badać → prąd → uczy się unikać.