Obcinanie uszu (ear cropping) to procedura uciania uszu zwierzęcia. Najczęściej wykonywana na szczeniakach w wieku 4–6 miesięcy, polega na usunięciu 2/3 ucha pod znieczuleniem. Czasami nazywane "dockingiem", choć ten termin dotyczy też ogona. Dysputa globalna jest gorąca i podzielona. PETA uważa to za okrucieństwo, twierdząc, że w większości przypadków jest to kosmetyczne, podczas gdy American Kennel Club (AKC) twierdzi, że zachowuje "charakter rasy". W listopadzie 2008 r. American Veterinary Medical Association (AVMA) zmieniło politykę, przeciwstawiając się obcinaniu usz z przyczyn kosmetycznych, i zażądało od AKC usunięcia tego ze standardów hodowlanych.
Europa
Większość krajów europejskich zakazała obcinanie uszu. W 1987 r. Europejska Konwencja o Ochronie Zwierząt Domowych zakazała "zabiegów chirurgicznych w celu modyfikacji wyglądu", w tym obcinania uszu i ogonów. Austria, Cypr, Grecja, Litwa, Szwecja, Bułgaria, Rumunia i Szwajcaria podpisały i ratyfikowały Konwencję bez zastrzeżeń. Podpisały też Belgia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Luksemburg i Portugalia – ale z zastrzeżeniami (często wyjątki medyczne). Włochy i Holandia podpisały bez ratyfikacji – zgadzają się w zasadzie, ale nie zobowiązały się traktatem. W 2007 r. Brytyjski Kennel Club zakazał psom z obciętymi uszami udział w wystawach.
Ameryka Północna i Kanada
Choć w USA obcinanie uszu nie jest zabronione federalnie, wielu weterynarzy odmawia wykonywania zabiegu. W 2009 r. Banfield Veterinary Group (największa prywatna praktyka w USA) zakazało kosmetycznego obcinania uszu. Kanadyjski Kennel Club dopuszcza wystawianie psów "nieobciętych", ale wedle Kanadyjskiej Federacji Towarzystw Humanitarnych (CFHS) obcinanie uszu nadal powszechne. Popularne u dogów niemieckich, dobermanów i boksерów.
Reszta świata
W 2004 r. Australia zakazała obcinanie uszu i ogonów, poza przypadkami medycznymi wykonywanymi przez weterynarza. Zakaz obowiązuje też w Nowej Zelandii, RPA, Izraelii, Boliwii i Wyspach Dziewiczych.