Zwierzęta to wspaniałe uzupełnienie rodziny. Pies lub kot to źródło afekcji, miłości, śmiechu i odpowiedzialności. Ale przy dzieciach pojawiają się nowe troski. Bezpieczeństwo i zdrowie dziecka staje się priorytetem – małe dzieci nie bronią się przed agresywnym lub niegrzecznym zwierzęciem. Na przykładzie psów – jak najlepiej pracować z zwierzętami żyjącymi z dziećmi.
Ukryte zagrożenia, jakie pies niesie do życia dziecka
Wiele dzieci rodzi się z istotnymi alergiami. Często alergeny to sierść i łuszczywo. Zanim zabierzesz psa, rozważ alergeny, jakie rasa niesie. Rodzice mogą zlecić testy alergiczne u alergologa. Choć testy nieprzyjemne, to lepsze niż toksyczna chemia między psem a dzieckiem.
Wypadki związane z jedzeniem
Zanim pies trafi do domu lub blisko dziecka, musi być wytrenowany, by unikać ludzkiego jedzenia i osób je trzymających. Rodzice muszą trzymać jedzenie w zasięgu dziecka z dala od psa. Gdy dziecko ma jedzenie, nawet wytrenowany pies może poczuć, podążyć i rzucić się na nie. Małe dziecko nie jest gotowe na taki straszny, potencjalnie agresywny moment. Psy działają instynktownie, nie dbając o wiek/rozmiar. Mimo treningu – ostrożność: jedzące dziecko w krzesełku, w innym pokoju od psa – jedyna pewna opcja.
Próba inicjacji zabawy przez dziecko
Nie tylko pies potrzebuje treningu – dzieci też. Rodzice muszą konsekwentnie uczyć: nigdy nie podejdź do psa z tyłu, nie ciągnij za ogon, nie przybijaj twarzy do pyska. Nigdy nie podszywaj się ani nie zaskakuj psa nagłym dotykiem ani głośnym głosem. Słowo „delikatnie” musi wejść w słownictwo każdego dziecka z psem.
Nie budź śpiącego psa
Przysłowie „nie budź śpiącego psa” ma sens. Gdy pies śpi, nie wiadomo, co myśli. Psy mają podświadomość i śnią. Jeśli pies we śnie zostanie wstrząśnięty przez dziecko – może ugryźć, ugryźć, zaatakować. Szkoda nastąpi zanim pies zorientuje się. Dzieci muszą wiedzieć: śpiący pies = niebezpieczny pies. Budzić z daleka, głosem – nie ciałem.