Oto załamanie tego, jak to się stało:
* pochodzenie wojskowe: Uważa się, że użycie „K-9” powstało w wojsku USA podczas II wojny światowej.
* Komunikacja radiowa: Podczas wojny personel wojskowy intensywnie korzystał z komunikacji radiowej. Odnosząc się do psów w zakodowanych wiadomościach, używali alfabetu fonetycznego.
* Alphabet fonetyczny: W alfabecie fonetycznym „C” jest wymawiane jako „Charlie”, ale „K” jest wymawiane jako „Kilo”. Tak więc „psi” stał się „kilogramem dziewięciu” lub „K-9”.
* adopcja: Termin ten, pierwotnie używany w komunikacji wojskowej, rozprzestrzenił się na inne konteksty i stał się powszechnie używany w odniesieniu do psów, szczególnie tych przeszkolonych do określonych zadań.
Dzisiaj termin „K-9” jest powszechnie używany do opisania:
* Wojskowe psy pracujące: Psy trenowane w zakresie jak patrolu, wykrywania oraz poszukiwania i ratowania.
* psy policyjne: Psy przeszkolone w zakresie zadań takich jak wykrywanie narkotyków, śledzenie i zatrzymywanie podejrzanych.
* Psy serwisowe: Psy przeszkolone w celu pomagania osobom niepełnosprawnym.
Tak więc, choć może się to wydawać trochę dziwne, termin „K-9” ma historyczną i praktyczną podstawę, zakorzenioną w użyciu alfabetów fonetycznych przez wojsko.