Kastracja to sterylizacja chirurgiczna uniemożliwiająca rozmnażanie. U samców: kastracja (usunięcie jąder). U samic: owariohysterektomia (usunięcie jajników i macicy) – nazywana sterylizacją. Weterynarze i organizacje ochrony zwierząt mocno zalecają: korzyści zdrowotne, behawioralne, walka z nadliczbowością.
Wędrówki i ucieczki
Kastrowane zwierzęta rzadziej wędrują – nie szukają partnerów, nie podlegają feromonem. Zmniejszają terytorium. Nie kastrowane – nawet domowe – próbują uciec po partnera. Zwierzęta mają czuły węch – ludzki nos nie wyczuwa zapachów ciągących psa z domu.
Agresja
Agresja wobec innych zwierząt o partnerów/terytorium drastycznie maleje po kastracji. Samce rzadziej walczą o suki, ludzi, przedmioty. Samice wolne od cykli hormonalnych – mniej drażniwe. Ale kastracja nie wpływa na agresję strażniczą (strażnica domu). Statystycznie: niekastrowane samce powodują większość poważnych ugryzień w USA, głównie dzieci.
Koncentracja i trening
Po kastracji pies jest bardziej skupiony, dłuższy czas uwagi w treningu/pracy. Główne u samców – mniej rozpraszają zapachy. Samiec węcha sukę w locie, gdy jej nie widać – koncentracja niemożliwa.
Zachowania seksualne
Niekastrowane psy/koty wykazują zachowania seksualne niewłaściwe: skakanie na inne zwierzęta, ludzie, dywany, poduszki. Po kastracji: psy, które parzyły się wcześniej – mogą kontynuować lub nie. Te, które nigdy nie miały kontaktu – zazwyczaj przestają. Nie każde skakanie to hormony: to też afekt (często u sucek) lub dominacja. Te formy nie znikają po kastracji.