Wilki – największe psowate
Kiedyś wilki zalegały całe USA i Meksyk. Ekspansja człowieka wypchnęła je na północne stany i Kanadę. Szary wilk (najczęstszy w USA) przetrwał dzięki adaptacyjności. Inne gatunki, w tym wilk meksykański, stały się zagrożone lub wyginęły przez polowania i utratę siedlisk.
Wilk meksykański (lobo)
- Najmniejszy podgatunek wilka szarego, wielkość owczarka niemieckiego (23–39 kg / 50–85 lbs)
- Futro: mieszanka czarnej, białej, szarej
- Doskony słuch i węch, życie w stadzie
- Stada małe: 2–3 pokrewne pokolenia
Oryginalne siedlisko
Południowo-wschodni Arizona, południowy Nowy Meksyk, zachodni Teksas, północne i centralne Meksyko. W 1900 r. osada ludności → spadek liczby. Rolnicy uważali za szkodniki (jadały bydło). Polityka rządu promowała zabójstwo – blisko wyginięcia w latach 50.
Obecne siedlisko i programy ratunkowe
- Lata 70: wilk zniknął z południowo-zachodnich USA, rzadkie widzenia w Meksyku
- 1973: wpis na listę gatunków zagrożonych (Endangered Species List)
- 1976: rządowe łapanie ostatnich wilków dziczych – zapobieganie wyginięciu
- Rehabilitacja (hodowla w niewoli) → reintrodukcja 11 wilków w Blue Range Wolf Recovery Area (wsch. Arizona, zach. Nowy Meksyk)
- Drugi obszar: White Sands Range (Nowy Meksyk)
Charakterystyka terenu
Arizona, Nowy Meksyk, północne Meksyko: pustośnie i góry skaliste. Lato bardzo gorące, mało opadów.
Współczesne wyzwania
- Siedlisko bardzo małe – głównie obszary chronione rehabilitacyjne
- Poza nimi: ludzie chroniące bydło, wilki tracą szansę na przeżycie
- 2008: szacunkowo 50 wilków meksykańskich w dziczy