Wstęp
Wielu ludzi nazywa zarówno samce, jak i samice pawia "pawiami", ale to nieprawidłowe. Samice to pawie, a tylko samce to pawie. Pawie nie mają kolorowych ogonowych piór. Ich zwyczaje parzenia znacznie różnią się od samców. Pawie zazwyczaj mają "harem" i parzą się z wieloma pawiami. Ponieważ pawie potrzebują przestrzeni, zatłoczenie powoduje szereg problemów.
Problemy z parzeniem
Pawie lubią parzyć się z wieloma pawiami, ale nie chcą widzieć, jak inni samce robią to samo. Kiedy paw widzi rywala walczącego o "swoją" pawią, obaj samce walczą. Czasami paw zsuwa rywala z pawią, z którą ta parzy się. Rozdzielenie pawiów pomaga uniknąć problemów z parzeniem.
Kłócie o hierarchię (porządek becczenia)
Jak wiele zwierząt, pawie ustalają hierarchię – porządek becczenia. Jeśli ptak chce awansować w hierarchii, musi udowodnić, że jest silniejszy od lidera stada; ta agresja często kończy się walką. Gdy pawie walczą, mogą się nawzajem zranić. Trzymanie ich oddzielnie pomaga kontrolować problemy z hierarchią.
Problemy z hałasem
Pawie robią wiele hałasu. Posiadają 11 różnych głosów, a większość ludzi uważa każdy z nich za nieprzyjemny. Najwięcej hałasu robią rano wcześnie i wieczorem – co jeszcze bardziej uciążliwe. Ponieważ używają głosów do parzenia, sezon parzenia jest szczególnie nie do zniesienia. Niektóre ZOO i parki w Anglii zmuszone były do "redukcji" (zabicia) pawiów z powodu nadmiernego hałasu. Mniejsza liczba pawiów w jednym miejscu redukuje hałas.
Sekwencyjna poliandria i infanticyd
Zazwyczaj paw podchodzi do wielu pawich i te pozwalają mu się z nimi sparzyć. Czasami, po złożeniu jaj, pawia praktikuje sekwencyjną poliandrię – staje się agresorem, opuszcza gniazdo i parzy się z innymi pawiami. Wtedy samiec-paw zostaje do pilnowania jaj; po wykluciu młodych samiec je zabija. Choć sekwencyjna poliandria – i po niej infanticyd – jest rzadka, zdarza się.