Wstęp
Trudno uwierzyć, że tarantule są spokrewnione z mikroskopijnymi roztoczami pyłu, ale obie grupy to pajęczaki (arachnida) – ośmionogie節肢動物 z dwiema parami specjalnych narządów do karmienia zwanych chelicerami i pedipalpami. W przeciwieństwie do roztoczy pyłu, tarantule to drapieżnełowcy, którzy polują na żywą ofiarę. Do ich potężnych chelicer przyłączone są zęby wstrzykujące jad oraz małe zębiki pomagające w paraliżującym chwycie.
Polowanie w naturze
Zamiast tkać sieci na owady, jak wiele innych pajęczynek, tarantula łapie pokarm "pieszo" – musi być szybka i zwrotna. W naturze tarantule jedzą wszelkie rodzaje owadów. Większe egzemplarze mogą zjeść żaby, ropuchy, małe gryzonie, a niektóre gatunki drzewne nawet podszywają małe ptaki. Tarantule zazwyczaj podszywają i skaczą na ofiarę w nocy.
Karmienie tarantuli domowych
Domowe tarantule zazwyczaj dostają dietę opartą na "naładowanych" świerszczach (gut-loaded crickets) posypanych suplementem witaminowo-mineralnym. "Naładowanie" (gut-loading) to proces karmienia owadów wartościowym pokarmem przez kilka dni przed podaniem ich jako żywego pokarmu tarantuli. Czasami dodaje się larwy mączne (mealworms) lub karaluchy dla różnorodności. W przypadku dużych tarantul oferuje się "pinki" (noworodkowe myszy) lub małe jaszczurki.
Trawienie zewnętrzne
Ograniczone przez wąskie przełyki, pajęczaki, jak inne pajęczaki, nie mogą jeść pokarmu stałego. Pajęczaki wydzielają enzymy trawienne, które rozpuszczają ofiarę do formy płynnej. Po sparaliżowaniu ofiary, tarantula rozgryza ją potężnymi chelicerami, pokrywając enzymami trawiennymi. Kurcz się mięśnie otaczające przód żołądka, co pomaga tarantuli wssisnąć rozpuszczoną ofiarę przez słomkowatą buczną do środkowego jelita.
Trawienie wewnętrzne i magazynowanie pokarmu
Zatoki ślepe (ceca) w środkowym jelicie pełnią funkcję magazynów, dalej rozkładając pokarm i wydobywając składniki odżywcze, które potem trafiają do krwiobiegu. Płyny z cec mogą stanowić znaczną część masy ciała tarantuli.