Dziobaki dzielą się na dwie rodziny: Hystricidae (staroświatowe) i Erethizontidae (nowoświatowe). W obu 7 rodów i 23 gatunki. Mała podrodzina w Erethizontidae – Chaetomyinae – 1 gatunek. Wspólna cecha: kolce chroniące przed drapieżnikami.
Dziobaki pędzelkowe (Atherurus)
Staroświatowe, wyglądają jak długie szczury. Afrykański i azjatycki – 2 gatunki. Ok. 2 stopy długości, kolce na grzbiecie. Nazwa od pędzelka mniejszych kolców na końcu ogona.
Dziobaki grzywiaste (Hystrix)
Staroświatowe, od łacinskiego grzywiaste – plazmy kolców na szyi, które unoszą w obronie. Azja i Afryka – 8 gatunków, duże, masywne, wolne. Długość kolców zależy od gatunku: od krótkich, włosopodobnych do długich ostrych. Gatunki: kapski, północnoafrykański, sudański, sumatrzański.
Dziobak długooki (Trichys)
Własny rodzaj, najmniejszy staroświatowy. Jak pędzelkowe – kolczate szczury. Ok. 19 cali, długie, goły ogon z kolczastym końcówką. Może zrzucić ogon w obronie – nie odrasta.
Szczur kolczasty (Chaetomys)
Nowoświatowy, Brazylia. Kształt dużej szczury, cienkie kolce na grzbiecie, goły ogon. W przeciwieństwie do staroświatowych – sprawny wspinacz, szybszy na drzewach.
Dziobaki chwytne (Coendou)
Ameryka Południowa, 4 gatunki. Tułowiaste, grube krótkie kolce. Adaptacja do drzew: mocne pazurkowate łapy, zwinne ogony chwytające gałązie. Czarny karłowy, brazylijski, Rothschild, dwukolorowy.
Dziobak stopiasty (Echinoprocta)
Jedyny gatunek rodzaju w nowym świecie. Mały, krótki ogon (stąd nazwa). Mimo to dobry wspinacz, spędza czas na drzewach.
Dziobak północnoamerykański (Erethizon)
Największy i najbardziej północny nowoświatowy. Większość Ameryki Północnej i północny Meksyk. Drugi co do wielkości gryzoń w Ameryce Północnej. Masywne ciało, długie haczykowate kolce.
Dziobaki włosiste (Sphiggurus)
Ostatni rodzaj nowoświatowych – 9 gatunków. Średnie/małe, gęsty futer i ostre kolce. Ody gołe, pomagają wspinać. Gatunki: szarobrody karłowy, brązowe karłowe, meksykańskie.