Mrówkojady należą do tego samego rzędu ssaków co leniwie – Pilosa. W podrzędzie Vermilingua cztery gatunki w dwóch rodzinach. Wszystkie dzielą adaptacje do żywienia się małymi owadami kolonialnymi (mrówkami). Większość ma silne pazury i kończyny do rozenia gniazd. Wszystkie mają długie, lepkie języki do łapania mrówek.
Mrówkojad olbrzymi
Największy z czterech – do 2,1 m długości (nos-ogon), do 63 kg. Ameryka Środkowa i Południowa: lasy tropikalne i otwarte łąki. Nieagresywny, ale broni się przed jaguarami 10-cm ostrymi pazurami. Pazury rozerwijają gniazda mrówek i termitów. Długi, lepki język wyciąga owady – do 35 000 dziennie.
Tamandua południowy
Blisko 1,5 m, do 7,7 kg. Znany jako mniejszy mrówkojad (mniejszy od olbrzymiego). Ameryka Południowa: Argentyna, Brazylia, Wenezuela, Urugwaj. Lasy blisko strumieni. Sprawny wspinacz – bardziej w drzewach niż na ziemi. Pozyskuje pokarm tak jak olbrzymi.
Tamandua północny
Bliski kuzyn południowego, niemal identyczny rozmiar i wygląd. Rozróżnienie: czarny V wzdłuż grzbietu, którego brakuje południowemu. Jak nazwa – zasięg dalej na północ: Ameryka Środkowa i Południowa. Gatunek drzewny, niezgrabny na ziemi. Oba tamandua: długie, mocne pazury jak olbrzymi – do obrony i rozenia gniazd.
Mrówkojad jedwabisty
Najmniejszy z czterech – 15–23 cm, do 480 g. Meksyk Południowy – Boliwia, fragmenty Brazylii. Gatunek drzewny – wysoka korona lasów deszczowych. Tak mały – narażony na duże ptaki drapieżne, dlatego jak wszystkie tamandua – nocny. Żywi się tak samo – długim językiem do 8000 mrówek dziennie.