Wstęp
Wół muskowy (musk ox) to roślinożerca rodem z arktycznych równin wybrzeżnych. Kiedyś zagrożony, dziś rdzeje w Grenlandii, Alasce, Kanadzie – stada wędrują ok. 1,6 km dziennie. Pasą 2–3 h, odpoczywają 2–3 h, cyklicznie.
Dieta
Jadą trawy, mchy, porosty, wierzby, korzenie. Trawy letem najlepsze, wierzby zimą lepiej zachowują wartość odżywczą. Kopią kopytami i ostrymi podbródkami śnieg, by dotrzeć do pożywienia.
Migracja
Zimą wędrują na góry i płaskowyże – lżej śnieg, łatwiej o jedzenie. Czasem ofiary: wół spada ze skały.
Żerowanie (rumination)
Woły muskowe to przeżuwacze (czterożebrzowe). Pępowie (pierwsza żebra) wstępnie trawią, potem wyrzucają, dożuwają, połkają. Bakterie w pępowie fermentują pokarm, uwalniając dodatkową energię.