1. Wyginięcie dużych gadów stworzyło szanse ekologiczne: Wymieranie kredycko-paleogenne wygubiło dinozaury, pterozaury i gady morskie, tworząc puste nisze. Ssaki, dotychczas małe, zajęły te nisze i szybko zdywersyfikowały się.
2. Radiacje adaptacyjne: Ssaki ewoluowały w szeroką gamę form, w tym roślinożercy, mięsożercy, owadożercy i prymaty.
3. Brak konkurencji od dużych drapieżników: Z zniknięciem dinozaurów ssaki stanęły przed zmniejszoną konkurencją i mogły rosnąć większe oraz zajmować większe role ekologiczne.
4. Zmiany klimatyczne: Przesunięcia klimatyczne po wymieraniu mogły korzystnie wpłynąć na przystosowywalne ssaki.
5. Współewolucja z roślinami kwiatowymi: Rozkwit roślin kwiatowych dostarczył obfite źródła pożywienia, ułatwiając dywersyfikację ssaków.
6. Ekspansja mózgu: Stopniowe powiększanie mózgu zwiększyło zdolności poznawcze, złożoność nerwową i adaptację do zmieniających się środowisk.
7. Zachowania społeczne i opieka rodzicielska: Zaawansowane zachowania społeczne i troszczycie się o potomstwo dawały przewagi w przetrwaniu i rozmnażaniu.