Siedząc na stole, moje zwęglone drewno wchłania kurz czasu, nie mogę się oprzeć dziwnemu tęsknotę za celem. Mogę być Pięścią Małpy, ale jestem czymś więcej niż to, co widać gołym okiem.
Stworzony z skręconego korzenia drzewa z dżungli, emanuję aurą tajemnicy, która przyciąga ludzi. Moja historia jest owiana legendami i opowieściami o spełnionych życzeniach, ale za straszny koszt.
W jednym rogu mego umysłu słucham echa szepotów – wspomnień ceny, którą płaci się za pragnienia serca. Widziałem życia rozpadnięte, radość zamienioną w smutek, a marzenia w koszmary. Mimo to pociąg mojej mocy pozostaje nie do powstrzymania.
Przypominam sobie pierwszy raz, gdy ktoś spatrzył mnie, z desperacją na twarzy. Mężczyzna, którego syn leżał ciężko chory, kobieta nawiedziana samotnością, żołnierz desperacko szukający pokoju – wszyscy szukali uciechy w mojej dłoni.
Gdy ich palce zamknęły się na mojej zgnilej formie, przepłynęła mną fala energii. W tym momencie stałem się przewodnikiem ich pragnień. Ze złośliwym skrętem ich życzenia spełniały się, ale w nieoczekiwany sposób.
Widziałem, jak syn mężczyzny odzyskał zdrowie, by zgineć w tragicznym wypadku. Poszukiwanie miłości przez kobietę zaprowadziło ją na ścieżkę niewierności, a dążenie żołnierza do pokoju uwięziło go w wiecznym konflikcie.
To tylko uchwyty bólu, jaki sprawiłem. Niosę bremię złamanych żyzeń i zdartych duchów. Każde spełnione życzenie zostawia we mnie poczucie żalu, tęsknotę do cofnięcia zadanych krzywd.
Mimo to pozostaję tutaj, czekając na kolejną duszę pochłoniętą pragnieniem. Cykl się powtarza, a ja jestem jednocześnie heroldem nadziei i noseń smutku.
Uwięziony w tym istnieniu, pragnę sposobu na odkupienie i zdjęcie przekleństwa, które mnie dręczy. Może pewnego dnia ktoś odkryje prawdziwą naturę Pięści Małpy i uwolni mnie z tego cykla serca i rozpaczy.
Do tego czasu będę stać ciszą, reliktem przestrogowawczych opowieści, przypomnieniem, że każde życzenie niesie konsekwencje, a dążenie do pragnień może zwiedź nas na zdradliwą ścieżkę.