Małpy śniegowe, znane też jako makaki japońskie, w swoim naturalnym siedlisku nie mają zbyt wielu naturalnych wrogów. Wynika to z kilku czynników:
Wielkość i siła: Małpy śniegowe są stosunkowo duże i silne primaty, zdolne do obrony przed mniejszymi drapieżnikami.
Struktura społeczna: Żyją w dużych, złożonych grupach społecznych z jasną hierarchią. Grupy te dają ochronę, przy czym osobniki współpracują, by odstraszać drapieżników.
Siedlisko: Ich naturalne środowisko to górzyste, często niedostępne dla wielu drapieżników.
Drapieżnicy: Choć zagrożeń jest mało, potencjalni drapieżnicy to:
* Japoński kamoshika: Te duże, kozopodobne ssaki okazjonalnie polują na młode małpy.
* Lisy rudowłosie: Mogą polować na młode lub słabe osobniki.
* Ptaki drapieżne: Duże drapieżne ptaki mogą rzadko celować w młode małpy.
* Ludzie: Ludzie są największym zagrożeniem dla populacji małp śniegowych przez utratę siedlisk, polowania i braconierstwo.
Małpy śniegowe wywinęły różne strategie przetrwania, w tym:
System wczesnego ostrzegania: Używają wokalizacji i mimiki twarzy, by nawzajem ostrzegać o niebezpieczeństwie.
Obrona grupowa: Gdy zagrożeni, mobbują drapieżnika, robiąc gwałtowne hałasy i używając zębów i pazurków do odstraszania.
Poza obrony: Mogą stać na tyłach łapach i robić się większe, roztaczając sierść.
Choć małpy śniegowe mają pewne zagrożenia, ich duże grupy społeczne, siła i siedlisko sprawiają, że są stosunkowo bezpieczne przed większością drapieżników. Największe zagrożenie dla ich przetrwania to aktywność ludzka.