Mastodont to wyginąty krewny dzisiejszych słoni, żyjący od epoki meocenu do końca pleistocenu. Wyglądem mastodonto były masywne zwierzęta z imponującymi długimi czaszkami i potężnymi ciałami, choć cechy wariowały w zależności od gatunku.
Kluczowe cechy
- Wymiar i budowa: Kolosalne ssaki lądowe: 2,5–3 m (8–10 stóp) wysokości w kłębie, do 6 m (20 stóp) długości, waga 10–12 tys. kg (22–26 tys. funtów).
- Czaszka i kły: Wydłużone, niskie czaszki z kopułowo wypukłym czołem i kły wygięte do góry, rosnące całe życie. W przeciwieństwie do słoni, samice mastodontów też miały kły.
- Chobot: Elastyczny, mięśniowy chobot do żerowania, picia, wąchania i kąpieli.
- Sierść: Gruba, wełnistą sierść, prawdopodobnie rdzawie lub ciemnobrązowa, przystosowana do chłodniejszych środowisk.
- Zęby: Duże, żerujące trzonowce z wierzchołkami bunodontnymi do przetwarzania roślinności.
- Nogi i stopy: Cztery masywne nogi ze szerokimi stopami, każda z pięcią palcami z pazuropodobnymi kopyty.
Mimo podobieństwa do słoni w budowie ciała, mastodonto miały unikalne cechy odróżniające je jako odrębny rod.