Nietoperze doskonale adaptują się do środowiska miejskiego, korzystając z jego specyfiki:
Miejsca schronienia (legowiska)
Zabudowa Municipio, poddasza, szczeliny w murach, mosty, tunele imitują naturalne jaskinie i dziury w drzewach.
Bogactwo pożywienia
Latarnie, oświetlenie zewnętrzne, zbiorniki wody i zielone terenami przyciągają owady – główne pożywienie większości gatunków. Parki, ogrody i aleje to pola łowieckie.
Dostęp do wody
Stawki, fontanny, kapiące kranie – miejsca do picia i pielęgnacji pierzy.
Trasy przemieszczania się
Ulice, rzeki, aleje drzewne pełnią funkcję „autostrad” nawigacyjnych między legowiskami a miejscami żerowania.
Tolerancja na obecność ludzi
Niektóre gatunki (np. nietoperz późnowłosy, mniejszy podkońcówka) dobrze znoszą bliskość człowieka.
Zagrożenia i ochrona
Rozwój miejski niszczy legowiska, a pesticydy zmniejszają bazę pożywczą. Konieczne są działania ochronne: zachowywanie starych drzew, montaż kasetek, ograniczenie chemii, edukacja mieszkańców.