Gnusy opierają się na kombinacji dziedziczonych wzorców behawioralnych i wskazówek środowiskowych, by wyznaczać trasy migracyjne:
- Dziedziczenie genetyczne: Gnusy mają wrodzone zachowania migracyjne przekazywane pokoleniami.
- Wzorce deszczu i dostępność wody: Migrują w poszukiwaniu świeżych paszy i wody, śledząc opady.
- Dynamika stada: Ruchy są wpływane przez zachowanie kolektywne wielkich stad.
- Przywództwo: Dominujące samce, czyli huczny, często wodzą stadami, korzystając z wiedzy z przeszłych migracji.
- Wskazówki środowiskowe: Używają punktów orientacyjnych: gór, rzek, cech geograficznych.
- Uczenie i pamięć: Osobniki pamiętają dobre pasterzywa i wodopoje z wcześniejszych migracji.
- Interakcje międzygatunkowe: Gnusy często migrują z zebrami i gazelami, korzystając z wspólnej wiedzy.
Ogólnie, migracje gnusów wynikają z predyspozycji genetycznej połączonej z adaptacją do warunków środowiskowych i doświadczeniem nauczonym.