* Zwierzęta na wolności nie mają takich samych struktur społecznych jak ludzie. Nie mają koncepcji „rodziny” w ten sam sposób, a rodzicielstwo jest często instynktowne i napędzane przez potrzeby biologiczne.
* Podnoszenie potomstwa jest zwykle obowiązkiem biologicznych rodziców. Na wolności nie ma „agencji adopcyjnej”.
* Zwierzęta zazwyczaj nie mają zdolności zrozumienia ani opieki nad młodymi, które nie są ich własnymi. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku zwierząt o wysoce wyspecjalizowanych zachowaniach rodzicielskich.
Istnieją jednak pewne przypadki zachowań zwierząt, które mogą wydawać się adopcją:
* Foster Parenting: Czasami zwierzę wychowuje młode zwierzęcia, jeśli jej własne potomstwo umrze lub zginę. Jest to bardziej powszechne u gatunków, w których występuje silne więzi społeczne, takie jak wilki lub niektóre ptaki.
* adopcja przez mężczyznę: U niektórych gatunków mężczyzna może podjąć rolę opieki nad potomstwem, które nie są jego własnymi, zwłaszcza jeśli matka nie żyje. Jest to widoczne u niektórych ryb i ptaków.
* hodowla kooperacyjna: Niektóre gatunki, takie jak Meerkats lub afrykańskie dzikie psy, mają strukturę społeczną, w której wiele osób, w tym te niezwiązane z młodymi, przyczynia się do podniesienia potomstwa. To nie jest technicznie adopcja, ale przypomina koncepcję wspólnej odpowiedzialności.
Ważne jest, aby pamiętać, że zachowania te są napędzane instynktem i przetrwaniem, a nie przez świadomy wybór lub poczucie altruizmu, takiego jak ludzka adopcja.
Podsumowując, chociaż istnieją przykłady zwierząt przyjmujących rolę opieki nad młodymi, którzy nie są ich własnymi, nie jest to świadoma decyzja, taka jak adopcja ludzka. Zachowanie jest zwykle instynktowne i napędzane przez potrzeby biologiczne.